Small Blues Trap - Crossroad Ritual (2006)

ELMORE...August-September 2008

BACK TO THE ROOTS...April-May 2008

ΔΙΦΩΝΟ...Φεβρουάριος 2008

Δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσεις το συγκρότημα τούτο να παίζει τα μπλούζ του Σικάγου και να καταλάβεις ότι είναι από το νομό Φθιώτιδας.Αν αυτό το βλέπει κάποιος απλά θετικά,εγώ το βρίσκω άθλο! Πραγματικό άθλο σε μια δισκογραφία λαβωμένη από το mainstream ,η οποία καταδικάζει νέους καλλιτέχνες που βράζει το αίμα τους σε ό,τι πιο συμβατικό και άνευρο μπορεί να υπάρξει.

Οι Small Blues Trap ξέφυγαν απ’όλο αυτό το χάλι,είτε γιατί ασχολούνται εις γνώσιν τους με κάτι ερμητικά κλειστό στην πιάτσα είτε ενδεχομένως γιατί ζούν και παράγουν μόνιμα εκτός Αθηνών. Διόλου μας απασχολεί αυτό,σε αντίθεση με το γεγονός ότι ο Παύλος Καραπιπέρης παίζει φυσαρμόνικα,κρουστά και slide κιθάρα,ενώ τραγουδάει με μια φωνή που θα ζήλευε κι ο πιο παθιασμένος μαύρος ερμηνευτής! Ομοίως,ο Παναγιώτης Δάρας στις κιθάρες,στα κρουστά και στα φωνητικά,ο Λευτέρης Μπέσιος στο ηλεκτρικό μπάσο,ο νεόφερτος Γιώργος Πούλος στα ντραμς και σε έκτακτη συμμετοχή ο Άγγελος Ψαρράς με το τενόρο σαξόφωνό του.

Δώδεκα πρωτότυπα μπλούζ που τα ακούς και μετατρέπουν το δωμάτιό σου σε σκοτεινό καταγώγι με λάμπες θυέλλης,καπνούς και μυρωδιές από southern comfort και τεκίλα! Καμία διάθεση για προσμείξεις με άλλα είδη,τα παιδιά συνθέτουν και ερμηνεύουν ηλεκτρικά μπλούζ,θυμίζοντας παλιές καλές εποχές,όπου το ζητούμενο στη μουσική ήταν η ανθρώπινη συνεύρεση και η πιο εσωτερική αναμέτρηση με τα παιξίματα στη σκηνή και στο στούντιο. Τώρα,αν αυτό το στούντιο βρίσκεται κάπου στη Μαλεσίνα,τιμή τους και καμάρι τους!

Φαίνεται πως ο σπόρος των Θεσσαλονικιών Blues Wire κάρπισε,έστω και με καθυστέρηση πολλών χρόνων! Αφεθείτε λοιπόν στην ερμηνεία του αλήτικου ''Your mother told you that I play the devil ’ s music'' ,του ομότιτλου κομματιού ή του καταληκτικού ''One more … Hoodoo & Gris Gris'' ,που βγάζει το καπέλο στον κ. Dr John ,δίνοντας ψυχεδελική διάσταση στη χρήση της κιθάρας.

Ως ανεξάρτητη παραγωγή,δεν είναι εύκολη υπόθεση η διανομή στα δισκοπωλεία πλέον,επομένως αναζητήστε το cd στην ηλεκτρονική διεύθυνση www .smallbluestrap .gr

Αντώνης Μποσκοϊτης

 

LA HORA DEL BLUES...October 2007

Greek trio with no drummer who, in their live shows, usually perform traditional Chicago blues.

This time they have decided to experiment with Greek traditional folk music spiced with ‘hoodoo blues’.

The result is an interesting contribution to roots music, where they try to find a new concept and more singular exotic sounds we are normally accustomed to listen from actual musicians and bands.

The trio are Paul Karapiperis on guitar, vocals, harp and percussion, Panagiotis Daras on guitar and percussion and Lefteris Besios on bass.

I encourage you to discover the most intimistic passionate feelings and wishes of three artists heading for a particular creative music they play with an extreme sensitivity.

ROOTSTIME...September 2007

I never thought I would review a Greek blues band in my life, let alone a GOOD Greek blues band, and when this happened, one would expect a band that would do covers of well known songs, such as "Sweet Home Chicago" or"Hoochie Coochie Man" and other covers you hear for the  millionth time as a reviewer of blues cd's.

Instead, what we have here is a mix of good traditional blues influences, played  with great skill and feeling, and  vocals by a singer called Paul Karapieris, who sounds like Tom Waits or Beefheart or the new blues hero Ian Siegal, but most of the time like all 3 of them, he also is a great harp player, and the Chicago blues influences, mixed with his gritty, Tom Waits-like voice, form that unique sound for this Greek blues bands second CD.

But..what makes the sound even more special is their love for mixing odd en experimental noises with their music.

There is nothing against trying something new, but in this case, it spoils some of the fun.

Take for instance "Crossroad Ritual" a good blues song, until it sounds  like somebody is grinding pebblestones, and somebody else is playing with some baby's music box.

If you keep in mind that the CD is only just over 40 minutes, it's a pity even more.

But luckily this happens only a few times, so the balance stays on the "good" side.

If this band keeps the urge to experiment a bit under control (their sound is original enough without this) they might become big outside of Greece also.

Paul Karapiperis  in the first place, but also the rest of the Small Blues Trap, deserve an international audience in my opinion. And after 30 years of listening to blues for a job, I should know by now.


Ronny Bervoets

CONCERTO...June 2007

BLUESWAX...May 2007

Take Little Walter, Howlin' Wolf, Captain Beefheart, and Tom Waits on a road trip to Greece, introduce them to the locals, hand them some instruments, and the Small Blues Trap could start to be added together. This is an interesting group of musicians with many influences that go well beyond the four mentioned musicians. The Tom Waits reference shows up more in the vocals than anywhere else. Although some of the songs have that carnival music atmosphere that Waits plays so effectively.

Small Blues Trap is a group that can't really be classified as any one style. They play music with deep influences from the American dirt. Many of the rhythms here hail back to the sounds of Elmore James, Jimmy Reed, or Muddy, but have an updated twist. This group is excellent at creating moods and atmosphere with the music. "Crossroad Ritual" and "Up and Down" are two perfect examples and highlight the album. The downside of the album is that the songs all start to sound alike after awhile. "Vat 69" is a three-and-a-half-minute song that feels like it lasts longer due to the fact that it is just one groove over and over. The groove is not strong and is just there. It doesn't jump out, doesn't get ya groovin' at all.

"Crossroad Ritual" has a dark, gothic atmosphere. This might be the first Goth-Blues album I've heard. You can also describe the album as haunting, eerie, or foreboding. These aren't words I've ever used on a review before, but that's what you get here. This is definitely not an album full of old Blues licks that have been buried long ago. SBT present a new sound ode to old styles.

If you would like to hear Blues played with an orange twist, then try this album out. Most of the population who are more accustomed to the Tommy Castro-type of Blues won't be jumping for this album. This album will well suit the folks who like hearing an array of sounds on the seedier side of the tracks. For a group of guys from Greece, they have tapped into the dirty American soil and taken a mouthful.

Kyle M. Palarino

BLUES ART STUDIO...March 2007

I wonder if there are many Greek Blues Bands in the world. If so, are they as good as SBT, first impressions are of a Chicago Blues Band crossed with a very excited Skiffle Group.

Accompanying some very tight and controlled piercing harp is a collection of some of the most appealingly perceptive and highly emotional blues guitar and slide I’ve heard lately, which is superbly provided by both guitarists; firstly, Paul Karapiperis, who also provides the aforementioned stunning harp play, he also takes lead vocals in a manner that clearly explains why the blues is the universal currency of despair.Completing the double pronged guitar assault is Panagiotis Daras.

Lefteris Besios provides a bulwarking bassline; finally George Poulos displays his excellent skills: not only on the drums but with an array of percussion instruments that sometimes sound not only ramshackle but downright tin drum and triangle, yet, the effect is truly inspiring. The jagged edged, almost morbidly medieval, sound effects he creates, jar the senses somewhat but if you stick with it you are richly rewarded.

This is a truly European blues recording; it has none of the slick smoothness found on some of the American blues albums you may have heard.The earthy grittiness and rough edges (musically speaking that is ;) work tremendously well and only adds to the enjoyment on offer.
Certainly one for the collection!

Brian Harman

BOBTJE BLUES... February 2007

Whenever you think of Greece the first things that come to mind are most probably sun, beach, Ouzo or gyros. For me that is, I don't immediately associate blues with this sunny South European country. Nonsense of course, bluesmusic is a universal common property. So why not Greek blues.

This Greek three piece blues band Small Blues Trap is founded in 2004 and just released their second CD called 'Crossroads Ritual'. These musicians try to perform the traditional Chicago blues style with influences from Willy Dixon, Howlin' Wolf and Little Walter amongst other great blues musicians from the past.

Because the band experiments with cowbells, triangles and some other unidentified sound effects some tracks sound a bit odd. But the vocals of lead singer Paul Karapiperis make up for this. Due to his heavy well smoked whisky voice his vocals come close to what Tom Waits sounds like. Which makes this CD worth while, despite the funny sound effects.

The total playing time of this CD is with a little over forty minutes, a bit on the short side and it has several weak moments. Especially the instrumental tracks sound somewhat amateurishly and they don't give me a blues feeling. Fortunately all tracks stand alone and because of the variation there is still enough to enjoy and to get some satisfaction.

Bert Reinders

BLUES BYTES...January 2007

This is the first time that I’ve heard of a blues band from Greece, and I wasn’t sure what to expect – it’s a lot more than “Can a white man sing the blues”!I have to say, right at the beginning, that I’m impressed by these guys – they know what the blues is all about.

The album gets off to a slow start with “The Blues That’s Callin’” – a stripped down blues with harmonica, vocal, and not much else – it really generates an atmosphere and then makes way for “Cold In Hand And Lonesome” , a moody, slow, blues with some really lovely harmonica riffs.

The tempo starts to pick up with “If You Flag My Train” – this is a superb track, with all sorts of old blues influences showing through – Bukka White, Son House, Muddy Waters, all contributing to the music, and again some more great harmonica from Paul Karapiperis.

The title track to the album, “Crossroads Ritual” showcases some slide guitar work that really gels. Vocalist & harmonica player Karapiperis shows that he can also handle a bit of slide guitar work and the resonator guitar that he uses has a rich tone to it.

My only real criticism of this fine CD – the lack of sleeve notes. The music is good, the production is good – but please, tell us more about the band, the music, the recording!!I’m assuming that all of these tracks are originals, written by the band, which makes their talent even more impressive.

On track 8 “I Scream, I Play, I Feel”, Panagiotis Daras displays some fine slide guitar work, and it’s hard to choose which of the two guitarists produces the best sound on slide on this album.

On the “Rusty Train” Paul Karapiperis takes his voals onyo a different level, and he sounds a lot like an early Joe Cocker – not a bad thing!I have to mention the bass playing of Lefteris Besios here, because he really shines through on this track.

This reinforces the impression that this band can change the tone, and style, of their music without a problem – rather than just sounding the same the whole way though the album, they let all of their different influences peep through from the background.

Two of the tracks have a guest appearance from sax player Angelos Psarras, “UP & Down” and “VAT69”, which again changes the style of music – and leaving his mention till last – by no means the most insignificant member of the band – Drummer George Poulos lays down some excellent rhythm section foundation of “Your Mother Told You That I Play The Devil’s Music” and “Remembering Peter” – this letter track being my favourite on the CD and I assume that the Peter referred to is Peter Green as the track immediately brought him to mind with the beautiful guitar work from Daras.

Terry Clear

ROCKING...Ιανουάριος 2007

Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι "μερακλήδες" στο χώρο της μουσικής και μας κάνουν να χαιρόμαστε που και που... Οι δικοί μας Small Blues Trap πάνε κόντρα στο ρεύμα και τα νέα δεδομένα και αρέσκονται να παράγουν παραδοσιακό blues, έτσι όπως πρέπει να παίζεται!

Το 2004 ιδρύθηκε αυτή η πολύ καλή και πρωτότυπη μπάντα -πρωτότυπη διότι δεν ασχολούνται και πολλοί με το blues στις μέρες μας (...ειδικά στην Ελλαδίτσα μας), από τους Παύλο Καραπιπέρη, Παναγιώτη Δάρα και Λευτέρη Μπέσιο. Επίσης πρωτότυποι διότι δεν εδρεύουν στην Αθήνα ή τη συμπρωτεύουσα αλλά στα χωριά Μαλεσίνα και Μαρτίνο του νομού Φθιώτιδας! Τα παιδιά δείχνουν να γουστάρουν αυτό που κάνουν κι αυτό φαίνεται στην πολύ αξιόλογη δουλειά τους...

Έπειτα από δύο cd-r, κάποιες αξιοπρόσεκτες εμφανίσεις ανά την Ελλάδα και μια εμφάνιση / παρουσίαση στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ-3 (95,8 FM), οι Small Blues Trap ηχογράφησαν φέτος το καλοκαίρι το παρθενικό τους album, "Crossroad Ritual"! Σε αυτό βοήθησαν και οι Γιώργος Πούλος (drums) και Άγγελος Ψαρράς (σαξόφωνο). To "Crossroad Ritual" είναι ένα καθαρόαιμο Chicago blues album.

Ατελείωτα, όμως πάντα δοσμένα τη σωστή στιγμή, ζεστά κι εκφραστικά solos και μια βραχνή, όλο άγριο βελούδο φωνή που σε συνδυασμό με την ατμόσφαιρα των blues συνθέσεων σου δημιουργεί μία ανατριχίλα ανάλογη των λεγόμενων "devil blues"! Επιρροές μεταξύ άλλων από W. Dixon, H. Wolf, M. Waters, J. L. Hooker, E. James, R. Johnson, Bo Diddley, B. Guy, S. R. Vaughan, P. Green και J. Campbell. O Π. Καραπιπέρης (φωνητικά) προφανώς λατρεύει ιδιαίτερα τους J. Campbell, M. Waters, J. Cocker αλλά και τον Α. Τουρκογιώργη (Socrates)... H φωνή του τουλάχιστον αυτό προδίδει! Και καλά κάνει, διότι κι εμείς τους λατρεύουμε...!

Η δουλειά τους είναι μοναδική. Εάν γίνονταν και περισσότερο ηλεκτρικοί ή ρυθμικοί ίσως να ήταν και πιο ευρέως αποδεκτοί. Το cd, αν δε μπορέσετε να το βρείτε σε κάποιο από τα γνωστά δισκάδικα, ζητήστε το από την ίδια τη μπάντα στην εξής διεύθυνση:

Small Blues Trap
Παύλος Καραπιπέρης
Αγ. Κωνσταντίνου 28
Τ.Κ. 35 001
Μαλεσίνα Λοκρίδος

Αν σας αρέσει το blues, το ποιοτικό blues, τότε μην κάθεστε... Αγοράστε το τώρα! Παιδιά σας περιμένουμε άμεσα να σας απολαύσουμε live, μήπως κι ακούσουμε και καμιά μπλουζιά της προκοπής...

Χάρης Στουραΐτης

JAZZ & ΤΖΑΖ...Δεκέμβριος 2006

Το να μαγειρεύεις πρωτότυπα φαγητά που να τρώγονται , χρησιμοποιώντας κλασικές ύλες , εμμένοντας στην απλότητα και εξοβελίζοντας την υπερβολή ,είναι κάτι που μπορεί να χαρακτηρίζει ποικίλων ειδών δημιουργούς ανά τους αιώνες…στο φαΐ ή την τέχνη.

Πάνω σ’αυτήν τη βασική αρχή ,που, όπως όλες οι αρχές αυτού του τύπου, διαβρώνει το άπαν με υποσυνείδητο και αυτοματικό τρόπο(κανείς, όντας πρωτοπόρος, δεν στοχεύει στην πρωτοπορία – απλώς του βγαίνει…)οδεύει, εδώ και λίγα χρόνια, ένα συγκρότημα του blues από την Κεντρική Ελλάδα, οι Small Blues Trap.

Με έδρα τη Μαλεσίνα της Φθιώτιδος οι τέσσερις φίλοι(Παύλος Καραπιπέρης/φωνή, φυσαρμόνικα, κιθάρες, κρουστά, Παναγιώτης Δάρας/κιθάρες, κρουστά, Λευτέρης Μπέσιος/μπάσο, Γιώργος Πούλος/ντράμς – υπάρχει και το τενόρο του Άγγελου Ψαρρά σε δύο κομμάτια), έχοντας όλα τα απαραίτητα εφόδια για μεγάλη καριέρα στο «παράλληλο κύκλωμα», ετοίμασαν νέα δουλειά, καλοηχογραφημένη και καλοτυπωμένη, δείχνοντας πως βαδίζουν σε σίγουρο δρόμο.

Φυσικά, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και πρώτοι απ’όλους οι Small Blues Trap, πως μιλάμε για ένα ελληνικό γκρούπ που παίζει blues και πως τα περιθώρια για να φουσκώσει το πράγμα(σαν την Αλαμάνα στο εξώφυλλο), δεν είναι και πάρα πολλά. Εξάλλου, «μεγάλη καριέρα» δεν σημαίνει, σώνει και καλά, να πουλήσεις όσο πουλάει ο Eric Clapton ή ο B.B.King, αλλά να μπορεί να υπάρχεις στο χώρο με άξιες και σοβαρές δουλειές, που να προκαλούν κολακευτικά σχόλια. Το τελευταίο, νομίζω πως οι φίλοι μας θα το καταφέρουν εύκολα…

Εκείνο που προξενεί εντύπωση με την περίπτωση των Small Blues Trap είναι ο πηγαίος, σχεδόν φυσικός τρόπος που αντιμετωπίζουν το blues. Παρ’όλη δηλαδή την ισχυρή παρακαταθήκη, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέσα από τα γνωστά ακούσματα, διακρίνεται το ταλέντο του τραγουδοποιού, η διάθεσή του να είναι ο εαυτός του και όχι η εικόνα κάποιου άλλου – όπως συχνά συμβαίνει σε μουσικές με ισχυρό το στοιχείο της «ρίζας». Δεν υπάρχει, εν ολίγοις, η αντιγραφή και το αναμάσημα, ούτε καμία(ανόητη) φιλοδοξία να εμφανισθεί ο Μαλιακός ή ο Ευοϊκός ως…ο Κόλπος του Μεξικού. Τούτο βεβαίως δεν σημαίνει πως το blues των Small Blues Trap είναι «ελληνικό». Κάθε άλλο. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε «παρατυπία» και εγωκεντρισμό. Παίζεις πάντα το παιγνίδι με τους βασικούς κανόνες, τους οποίους έχουν θέσει άλλοι πρίν από σένα. Σέβεσαι ό,τι σου παραδίδεται, δίχως να είσαι προσκολλημένος στα «εικονίσματα» και όταν σου δωθεί η ευκαιρία, θα βάλεις αθόρυβα την υπογραφή σου και θα φύγεις(ή θα μείνεις). Αυτό πράττουν οι Small Blues Trap. Γράφουν τραγουδάρες όπως π.χ. το ‘The Rusty Train’, που θα μπορούσε να τέμνει δίχως πρόβλημα ένα σετ του Buddy Guy, χωρίς, ίσως, να γνωρίζουν πόσο σπουδαίοι είναι. Κάποιος να τους το πεί…κι ας κάνουν ό,τι νομίζουν…

Διανομή:Anazitisi Records, τηλ.210 2626555, www.anazitisirecords.com

Φώντας Τρούσας

CROSSROAD RITUAL