ROCKING συνέντευξη

http://www.rocking.gr/interviews/Small-Blues-Trap-To-blues-einai-magnitis-kai-elkei-ta-panta/25889

''OUR TRAP'' 10 years of the SMALL BLUES TRAP

εφημερίδα "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

JAZZBLUESROCK

http://www.jazzbluesrock.gr/cms.asp?id=333

Συνέντευξη : Ευθύμης Παράς

Δεν ξέρω αν είναι παγίδα του μυαλού μου… αλλά σίγουρα έχει κάτι από τους ήχους που ξεκίνησα να ακούω από πολύ μικρός φέρνοντας μου πίσω γλυκές αναμνήσεις από τη δεκαετία το 80΄. Τότε που το κύριο μέσο επικοινωνίας ήταν πρωτίστως το ραδιόφωνο (τρανζίστορ το λέγανε οι παλιοί) και μια τηλεόραση ασπρόμαυρη με την ΥΕΝΕΔ να «ψάλλει» τον εθνικό μας ύμνο για να μας πει καληνύχτα κλείνοντας το πρόγραμμα της. Τώρα είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς συνδεθήκατε στον συλλογισμό μου. Κάπως έτσι, τουλάχιστον εγώ αντιλαμβάνομαι την μουσική των Small Blues Trap, σαν ένα ταξίδι στο παρελθόν της μακρινής και… «άγριας δύσης» με νότιους ήχους και μεταλλικά slide αρχίζοντας από τον Robert Johnson και καταλήγοντας στον Παύλο Καραπιπέρη και την παρέα του, τον Παναγιώτη Δάρα στην κιθάρα, τον Λευτέρη Μπέσιο στο μπάσο και τον Στάθη Ευαγγελίου στα drums που απαρτίζουν το blues συγκρότημα που θα γνωρίσουμε καλύτερα παρακάτω:

---

Καταρχάς γιατί…Small Blues Trap, ένα όνομα ιδιαίτερο και με κάποιο συμβολισμό προφανώς;
Παύλος : blues : η βάση μας και η έκφρασή μας, trap : η όμορφη παγίδα στην οποία σε «πιάνουν» τα blues και δεν μπορείς να ξεφύγεις ποτέ, small : νομίζω είναι πιο «γλυκό» απ’ το big για περιγραφή της παρέας μας… άσε που όταν βρήκαμε το όνομα της μπάντας ακούγαμε το album “Small Change” του Tom Waits…λές να ‘παιξε ρόλο;

Ξεκινήσατε πότε από πού και «γιατί»;
Παύλος : Ξεκινήσαμε το καλοκαίρι του 2004 με βάση μας 2 χωριά της Φθιώτιδας (Μαλεσίνα, Μαρτίνο) . Γιατί?... γιατί γουστάραμε και  γουστάρουμε ο ένας τη φιλία του άλλου, γιατί μαζί εκφράζαμε και εκφράζουμε τις μουσικές μας ανησυχίες, γιατί απλά περνούσαμε και περνάμε καλά…

Υπάρχει κάποια δυσκολία στο να δείξετε ή να προωθήστε την δουλειά σας στην Αθήνα ή κάπου αλλού μιας και είστε θεωρητικά πάντα μιλώντας εκτός του «σκληρού πυρήνα» ενός μεγάλου αστικού κέντρου;
Παναγιώτης: Δυσκολίες σίγουρα υπάρχουν, αλλά εφόσον αγαπάμε αυτό που κάνουμε και μας αρέσει να παίζουμε live, προσπαθούμε να τις ξεπεράσουμε. Έτσι κι αλλιώς πάντα μας άρεσε η Αθήνα τη νύχτα…
Παύλος : Το να είσαι μακριά από κάποιο αστικό κέντρο έχει τα θετικά, όπως και τ’ αρνητικά του. Σίγουρα στην πρώτη κατηγορία ανήκει ο πιο ανθρώπινος ρυθμός της ζωής στην επαρχία. Απ’ την άλλη πλευρά, οι επαφές μας με τις μουσικές σκηνές γίνονται πιο δύσκολες λόγω της απόστασης. Το να «κλείσουμε» κάποια ζωντανή εμφάνιση προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα να καλυφθούν τα έξοδα μετακίνησής μας, και εκτός Αθηνών τα έξοδα διαμονής (γιατί στην Αθήνα πηγαίνουμε, παίζουμε και επιστρέφουμε την ίδια νύχτα). Θα θέλαμε να μας δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσουμε τη μουσική μας τόσο στη Βόρεια Ελλάδα όσο και στα νησιά, αλλά όπως καταλαβαίνετε είναι δύσκολο. Πάντως κάνουμε τον αγώνα μας…

Συνολικά πόσα άλμπουμ έχετε κυκλοφορήσει και ποιό νομίζετε ότι είναι αυτό που σας άνοιξε περισσότερο τον δρόμο για να σας «πιάσει το sonar» ξένων μεγάλων περιοδικών της blues με παγκόσμια εμβέλεια όπως τα BLUES REVUE, ELMORE, BLUESWAX, BLUES BYTES κτλ.;
Παύλος : Όταν πρωταρχίσαμε να παίζουμε μαζί, ηχογραφήσαμε ένα CD-R αποτελούμενο από τραγούδια που αντιπροσωπεύουν κοινά ακούσματά μας και επιρροές (διασκευές σε τραγούδια των John Campbell, Tom Waits, Willie Dixon, J.J.Cale, Albert King, Fleetwood Mac, Black Sabbath) και 3 τραγούδια δικά μας. Το CD-R αυτό μοιράστηκε μόνο σε κάποιους φίλους. Μετά ακολούθησαν τα albums “Our Trap”(2005), "Crossroad Ritual"(2006) και "Red Snakes & Cave Bats"(2010) τα οποία περιέχουν μόνο δικά μας κομμάτια (εκτός απ’ τη διασκευή μας στο “Buy A Dog” του Ηλία Ζάϊκου στο τελευταίο μας album). Επίσης συμμετείχαμε στη συλλογή "Magic Bus Sessions"(2008) διασκευάζοντας Willie Dixon, Howlin’ Wolf και Little Walter.
Παναγιώτης : Το “Crossroad Ritual” ήταν το album που μας έδωσε την ευκαιρία να μας γνωρίσει ο κόσμος, αλλά το δρόμο για μεγαλύτερα ακροατήρια τον άνοιξε το τελευταίο μας album…

Στο Crossroad Ritual έχετε ένα κομμάτι που λέγεται Rememberin’ Peter. Είναι προφανές ότι αναφέρεστε στο υπέροχο κομμάτι Albatross από τον Peter Green. Πείτε μου κάτι για αυτό;
Παναγιώτης: Ο ήχος του Peter Green για μένα προσωπικά άλλαξε εντελώς τον τρόπο που σκεφτόμουν για το πώς έπρεπε ν’ ακούγεται η κιθάρα. O «παχύς» του τόνος, ο τόσο πλούσιος σε συναίσθημα, καθώς και η δυνατότητα του Green να είναι άλλοτε επικός (βλ. “Green Manalishi”) και άλλοτε λυρικός και ευαίσθητος (βλ. “Albatross”) με συγκλόνισαν και έγραψα το “Rememberin’ Peter”.

To απόσταγμα των τριών μουσικών πολιτισμών του Ευρωπαϊκού, του Αφρικανικού και του Αμερικάνικου είναι το αποτέλεσμα της γέννησης της blues. Εσείς σε ποιόν από τους τρεις θα τοποθετούσατε τον ήχο σας, τις επιρροές σας, και γιατί;
Παναγιώτης : Πιστεύω ότι ο ήχος μας τοποθετείται περισσότερο στον Αμερικάνικο και στον Ευρωπαϊκό μουσικό πολιτισμό. Δηλαδή οι μουσικές μας επιρροές έχουν να κάνουν τόσο με τα αρχέγονα blues των Charley Patton, Son House, Robert Johnson όσο και με τα ηλεκτρικά blues του Muddy Waters και του John Lee Hooker, τα blues των λευκών της Αμερικής (Paul Butterfield, Mike Bloomfield, Johnny Winter κλπ.), καθώς και τo λεγόμενο British blues explosion του John Mayall, των Cream, των Fleetwood Mac κλπ.
Παύλος : Μακάρι να μπορούσαμε να δημιουργήσουμε κλίμα Αφρικάνικο με κρουστά στα τραγούδια μας και να βγάλουμε αυτόν τον ακατέργαστο ήχο…

Τελευταία δισκογραφική δουλειά σας ήταν το 2010 το Red Snakes & Cave Bats. Μετά από αυτό έχετε κάποιο άλλο στα σκαριά;
Παναγιώτης : Είμαστε ήδη εν μέσω ηχογραφήσεων του νέου μας album, το οποίο θα περιέχει αρκετά καινούρια στοιχεία σε σχέση με τα προηγούμενα και μια συνεργασία έκπληξη!

Στις συναυλίες σας ο κόσμος ανταποκρίνεται; Ή νομίζετε ότι η blues δεν έχει καταφέρει να ξετυλίξει την «μαγεία» της στο Ελληνικό κοινό;
Παναγιώτης: Τα blues τα καταφέρνουν πολύ καλά σε κάθε λογής κοινό , είτε αυτό είναι Ελληνικό είτε όχι. Παύλος: Υπάρχουν ακροατές στην Ελλάδα που είναι αφοσιωμένοι στα blues, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που «δεν το πολυψάχνουν το πράγμα». Πάντως έχω την αίσθηση ότι ο Έλληνας μπορεί να συγκινηθεί και να διασκεδάσει και μ’ αυτό το είδος λαϊκής μουσικής.

Αν κάποιος άκουγε τους Small Blues Trap χωρίς να ξέρει ποιους ακούει, με ποιό μεγάλο blues συγκρότημα ή καλλιτέχνη θα θέλατε να σας… «μπερδεύουν»;
Παναγιώτης: Με την Magic Band του Captain Beefheart!
Παύλος: Κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό σε μια μπάντα είναι να καταφέρει ν’ αποκτήσει το δικό της προσωπικό ήχο, τη σφραγίδα της. Αλλά μιάς και μου δίνεται η ευκαιρία ν’ απαντήσω σε κάτι τέτοιο θα ‘λεγα με την Paul Butterfield Blues Band.

Έχετε εμφανιστεί σε πολλά Live, φεστιβάλ κ.τ.λ. ποιο από όλα αυτά θα σας μείνει αξέχαστο για κάτι απρόοπτο που μπορεί να έχει συμβεί;
Παναγιώτης : Αξέχαστο θα μας μείνει σίγουρα το πρώτο μας live, ως support στους Blues Wire στη Θεσσαλονίκη.
Παύλος : Συμφωνώ με τον Παναγιώτη, ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσεις το πρώτο σου live. Είχαμε ταυτόχρονα τεράστιο άγχος, αλλά μας διακατείχε κι ένα αίσθημα ευτυχίας!  

Υπάρχει κάποιο συγκρότημα από την Ελλάδα που θεωρείτε ότι άνοιξε τον δρόμο της blues είτε για εσάς είτε και για άλλα νεότερα σχήματα;
Παναγιώτης : Οι Blues Gang.

Για κάποιους η blues μουσική είναι καθαρά μια Αμερικάνικη υπόθεση, τι τους απαντάτε;
Παναγιώτης: Small Blues Trap.
Παύλος : Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα blues πλέον είναι μια παγκόσμια γλώσσα που αντανακλά την ανθρώπινη ζωή. Οι συγκινήσεις και οι ανησυχίες της καθημερινής ζωής παρουσιάζονται μέσα στα blues από όλους τους ανθρώπους σ’ όλον τον κόσμο. Ακόμη και η πίκρα των blues εμπεριέχει μια αίσθηση ελπίδας και είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα αυτά που δεν έχουν σύνορα. Εκτός από μουσικό ιδίωμα, το blues είναι και συναίσθημα το οποίο εκφράζεται απ’ τον κάθε άνθρωπο με διαφορετικό τρόπο. Αυτοί που πιστεύουν ότι είναι καθαρά Αμερικάνικη υπόθεση είναι «κολλημένοι».

Κατά πόσον οι νέες τεχνολογίες και ιδιαίτερα το διαδίκτυο facebook, tweeter, myspace, διάφορα μουσικά sites, blogs κ.τ.λ. βοηθούν στην διάδοση της μουσικής σας σε νέο κοινό (όχι ηλικιακά προφανώς);
Παύλος : Η προβολή της μουσικής και η επαφή με τους ακροατές αναμφισβήτητα έχει γίνει πιο εύκολη με τη χρήση του διαδικτύου. Πάντως πρέπει να χειριστείς σωστά κάποιες καταστάσεις για να αποφύγεις κακοτοπιές. Το κοινό απ’ την πλευρά του δέχεται τέτοιο «βομβαρδισμό» πληροφοριών, που θα πρέπει να ψαχτεί αρκετά για το τι θα δεχθεί και τι θα απορρίψει.

Ποιά είναι η άποψή σας για τις δισκογραφικές εταιρείες και αν νομίζετε ότι τελικά με τη μορφή που έχουν σήμερα βοηθούν τη blues μουσική ή όχι στη χώρα μας;
Παναγιώτης: Κανένας πια δεν έχει ανάγκη τις δισκογραφικές εταιρείες. Αξιόλογες δουλειές που κυκλοφορούν χέρι με χέρι από δημιουργικούς μουσικούς το ‘χουν αποδείξει αυτό.
Παύλος : Εμείς μέχρι τώρα βγάζουμε «χειροποίητες» δουλειές. Δηλαδή ηχογραφούμε μόνοι μας τα τραγούδια μας, μιξάρουμε, κάνουμε mastering και αναλαμβάνουμε το κόστος της κοπής των CD’s, καθώς επίσης και τη διανομή τους (κυρίως μέσω διαδικτύου). Αν βρεθεί κάποια δισκογραφική εταιρεία που ενδιαφερθεί για την έκδοση της μουσικής μας και ασχοληθούν μ’ αυτό άνθρωποι με μεράκι και γνώσεις, δεν θα πούμε όχι. Πάντως αυτό μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί.

Και τέλος η blues μουσική ενέπνευσε τους ανθρώπους στο να δημιουργήσουν τέχνη από τον πόνο είτε για μια αγάπη είτε για την καταπολέμηση της δουλείας. Από τη μουσική σας ποιο τραγούδι θα μας «αφιερώνατε» σε όλους τους Έλληνες για την σημερινή κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας και γιατί;
Παύλος : “Goodbye My Good Luck”(απ’ το προσωπικό μου album “Fifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales”)… έχουμε αποχαιρετίσει την καλή μας τύχη εδώ και καιρό… 
Παναγιώτης: “This Train Is Full Of Madness”(απ’ το “Red Snakes & Cave Bats)… είναι ένα τρένο που μπορεί να χωρέσει τους πάντες…

Small Blues Trap - in the beginning... (2004)

Paul Karapiperis (Interview:Michael Limnios)

http://blues.gr/profiles/blogs/paul-karapiperis-of-small-blues-trap-talks-about-greek-blues


Interview by Michael Limnios


When was the first time you felt the need to play the blues?
It happened when I discovered that the blues is the root, the “holly mother” that gave birth to Rock music and all the other musical genres that followed. It was like a spiritual call for me and I must admit that I was enchanted and thrilled to follow its paths.

What were your first influences in music and which were the first songs that you learned?
My musical influences come from a wide spectrum of musical genres. The first songs I learned to play were Rembetica. I was fooling around with my dad’s bouzouki when I was seven years old. When I got ten I had piano lessons and later on I started playing the guitar and the harmonica. The last two instruments have become my favorite and I remain stuck to them to this very day.

Is the “blues” a way of life? What does the BLUES mean to you?
That’s for sure. The Blues is a way of life! It is a very personal feeling that reflects what we call real life with its ups and downs.


 
Tell me about your first solo album "Fifteen Raindrops in an Ocean of Blues Tales".
It is a collection of songs that are connected to one another and offer some kind of a story in progress. I imagined the life of a person with all of its ups and downs.  The end and the beginning seem to coincide and together they form what one would call the “circle of life”.

How did Epikouris get impressed by that album so as to write a book that has the same title with your CD?
Dimitris heard the album and was impressed. Then, he thought of a story by taking the titles of each song . He followed each song and ended up writing 15 chapters using the same order of the songs. He said to me that the CD enabled him to write about some emotions of his that were hidden inside, emotions of happiness and sadness as well as nostalgia. It is a book that accompanies the CD and it contains the inspiration that Dimitri’s derived out of the album. I am truly honored that my music manages to trigger such emotions that can take the shape and the form of a book.

What are some of the most memorable gigs you've had?
I can’t forget our first gig in Salonica when we were called to play as the support band of Blues Wire. Since then, we have played in front of big crowds starting with our participation in a festival that took place at the THEATRO VRACHON (The Theater of the Rocks in Petroupolis). We have also participated in events that combined other arts such as painting and poetry always in collaboration with individuals that respect what we do and have appreciation for our music.

Of all the people you’ve met with, which one do you admire most in the Greek blues scene?
Elias Zaikos (Blues Wire).


 
How did the blues music started revealing its secrets to you?
The albums that I was avidly listening to.

What has the Blues offered you & why do you play the blues?
As a blues listener, the straightforwardness expressed by all bluesmen has offered me great moments of enjoyment and vibrating emotions simple because what these bluesmen do comes straight from the heart. As a musician, I have chosen to play the blues so as to express my own feelings, my own emotions and my own way of thinking on matters that are of great importance to me. The blues helps me observe myself better and search deeper inside of me.

How does music help re-discover yourself?
Before someone composes a song, he enters a pretty unique process which involves diving deeply into his inner world looking for undiscovered emotions that haven’t been surfaced.  It is also very important to continuously try to improve yourself not only musically but also in terms of collaborating with others.

How would you describe your contact to people when you are on stage?
It’s a “Crossroads Ritual”…(he laughs). Our audience knows about it.

What experiences in your life make you a GOOD musician?
Both the positive and the negative ones. Constructive criticism also helps a great deal.

What mistakes in the “blues business” would you wish to coreect?
I don’t think that I could do such a thing.

Which of the blues historical  personalities would you like to meet?
Robert Johnson, Sonny Boy Williamson, Robert Nighthawk & Willie Dixon are some of them.


 
Tell me about the beginning of the band. How did you get together and where did it start?
The band was formed in 2004. Having finished with my sociology studies and my military obligations, I was back at my “stomping ground”, the place where I was born and brought up. There, I found two old friends of mine, Lefteris Besios and Panagiotis Daras who had already begun playing music together. We decided to form a band and express our musical interests.

Three words to describe Small Blues Trap & why did you choose that name?
It would be better for our audience to express an opinion. The band name consists of three words. BLUES, because that musical genre is our base on the music we write and constitutes our shelter, TRAP because of the ability of the blues to keep you captured in its beautiful world as long as you live and SMALL because we never felt “big” since we consider our band as a company of friends that gets together to play music and have a good time.

What is the “philosophy” of the band?
Let’s have a good time. Let the good times roll, I would say.

How difficult is it to be a band outside the city walls of Athens?
Extraordinarily difficult, believe me!

Where did you pick up your harmonica style?  what characterizes your sound?
By listening to the great blues harmonica players. As far as my sound is concerned, I don’t really know how to characterize it since I’m still looking for ways to enrich it and make it recognizable and unique.

Tell me about the album of the band “ Red Snakes & Cave Bats ”
The “Red Snakes & Cave Bats” album is a home studio production like all the rest. The equipment that we used have nothing to do with the equipment that can be found in big professional studios but the final result is very satisfying at least to us. The difference between the last and the previous albums is the participation of Stathis Evangeliou on drums who has been a member of our band since January 2007. The album has 12 original songs and a song first composed by Elias Zaikos which we adapted to our style of playing.


 
What was the last album you bought & what was the best blues album you ever had?
The last album that I bought was “The Well” by Charlie Musselwhite. Unfortunately, I can’t tell you which my favorite album is because there are so many of them.

Some music styles can be fads but the blues is always with us. Why do think that is?
This happens because the blues is an international language. It is a popular music genre that hits straight in the heart and comes out of your soul. It also has the unique ability to influence and be influenced by other genres without losing its basic ingredients.

How do you see the future of blues music & what are your plans?
I think we will always have good blues albums that will come out. There are musicians who maintain the traditional blues forms and others who alter them. The blues music will always be where human emotions are, in other words the blues music will always be everywhere. Concerning our plans, we just want to continue what we do and have the blues as the base of our musical wanderings and adventures.

Why are Europeans so enamored with the blues?
The American musicians who toured Europe in the sixties influenced everyone in the Old Continent so, that explains why the Europeans dig the Blues so much.

What are the main influences of the Blues in Greece? Do you think that the blues scene of UK or the US?
I think both!

What are the most popular local bands of blues?
Blues Wire, Blues Cargo, Backbone, Blues Trackers and so many other bands that play the blues and keep it alive. I want to believe that all of us are members of the big Blues brotherhood.



Who is the leading representatives of the blues in Greece abroad?
The bands that have played live abroad and the bands that have discography.

What are the bars and clubs that host blues events?
There is no club here in Greece that hosts only blues events and blues happenings. There are some clubs that occasionally host some blues events among other musical genres.

Who are the international artists who have a special relationship with the blues in Greece?  
I think John Hammond and Big Time Sarah who have recorded in our country along with  Louisiana Red and Nick Gravenites who visit us quite often.

Do the media help the blues & what is your opinion about blues.gr?
With a few exceptions, I don’t think that the local media is interested in the blues scene. Unfortunately, we are served garbage. Regarding the site blues.gr, I think it is a great and hospitable site for all of us involved in the blues.  

Make an account for current realities of the case of the blues in Greece
It is very encouraging that young people are getting more and more interested in the blues music. It is also very encouraging that the old blues bands are still on the road “showing the way.”





Do you think the younger generations are interested in the blues?
Yes, I believe that the young people who have escaped from the mass media garbage, eventually end up developing a relationship with the blues music simply because the blues “talks” to their souls.

Do you have a message for the Greek blues fans?
I wish to thank all of them for being in love with the blues and for supporting us for seven consecutive years. I also thank them for supporting all the other blues bands as well.

I would like you to tell me if the local music industry is involved in making blues albums.
In the past, there were some efforts but not anymore. That is the reason why we circulate our albums by ourselves through the internet.

 
Which do you think are the landmark album for local blues?
I think the first album of the Blues Gang which was also the first blues album that was released in Greece. After that, many others followed.

Do you believe that someone can make a living just by playing the blues in this country?
It is very hard and only very few have managed to do it.


What is the usual funny story that you hear in bars?
The funny stories begin when the time to get paid comes! (he laughs).  “It’s a sad & beautiful world” as Tom Waits said in the Jim Jarmusch movie “Down by Low”. Life’s experiences, I guess.


How do you get inspired to write a song and who were the musicians who have influenced you most as a songwriter?
As I said before, my songs contain what I experience and what I observe. Regarding my influences, they can be from Robert Johnson, Charley Patton  and Willie Dixon to Captain Beefheart,  Tom Waits and The Doors.

Describe the ideal BAND to you?
I don’t think I could do such a thing.


What is your secret dream of the music you play?
To push the blues a bit further.


Do you think that your music comes from the heart, the brain or the soul?
I think it’s a combination of all of them.

Have you ever thought of leaving your country and finding another place to play your blues?
We haven’t thought of that as of yet but who know what will happen in the future……

What “TRAP” should a musician, especially a blues musician  be watchful of ?
There are no traps. He should be left in the hands of music that he plays and he should treasure the experiences he acquires!

and one last question. I would like you to put a song next to each name.
Small Blues Trap: Everybody Rockin’ (John Lee Hooker)
Greek blues scene: Playing With My Friends (B.B.King)
Blues Jam: Good Time Tonight (Big Bill Broonzy)
Dimitris Epikouris: When You Got A Good Friend (Robert Johnson)
Paul Karapiperis: Everything You Can Think Of  Is True (Tom Waits)


Small Blues Trap's website





 http://blues.gr/profiles/blogs/paul-karapiperis-of-small-blues-trap-talks-about-greek-blues

Ήταν Νοέμβρης του 1981 όταν ο Νίκος Καρέλος, ένας λάτρης και βαθύς γνώστης της μπλουζ μουσικής, αποφάσισε να ξεκινήσει κάτι εντελώς πρωτοπορειακό για τα ελληνικά δεδομένα. Άνοιξε ένα αμειγώς blues club στους Αμπελόκηπους. Σιγά-σιγά, αυτός ο μικρός αλλά εξαιρετικά συμπαθητικός χώρος, έγινε ο τόπος συνάντησης των απανταχού μπλουζόφιλων. Ο Νίκος απλόχερα πρόσφερε το club του σε όλες τις φωνές, σε όλους τους καλλιτέχνες που έπαιζαν μπλουζ και αναζητούσαν να ακουστούν και να γνωριστούν με το κοινό. Ήταν λοιπόν αναμενόμενο για έναν άνθρωπο σαν τον Νίκο Καρέλο να "ανακαλύψει" αλλά συνάμα να ενθαρρύνει ένα σχήμα μπλουζ από τη Λειβαδιά τους Small Blues Trap που είχαν κάτι διαφορετικό να πουν. Η αλήθεια είναι πως οι SBT έχουν αισθητές διαφορές από τα περισσότερα σχήματα που παίζουν αυτό το μουσικό ιδίωμα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Εξάλλου, η παρουσία τους στο μουσικό χώρο έχει κάνει ιδιαίτερη αίσθηση σε αρκετά μουσικά περιοδικά της Ευρώπης που επαίνεσαν τη διαφορετικότητά τους και τη δουλειά τους συνολικά.

Πρόκειται για ένα σχήμα που δεν αρκείται στο να παίξει διασκευές επιχειρώντας να αντιγράψει το πρωτότυπο. Βασίζεται κυρίως στη δική του δουλειά με ελάχιστες διασκευές οι οποίες όμως προσαρμόζονται στο δικό τους ύφος και στυλ πριν παρουσιαστούν στο κοινό. Με μια πολύ αξιόλογη δισκογραφία βασισμένη σε καλλιτέχνες που βρίσκονται πέρα από τα όρια του μπλουζ (π.χ captain Beafheart,tom waits) αλλά και σε μουσικά-ποιητικά ρεύματα (Beat Generation), οι Small Blues Trap όντως μιλούν μια εντελώς διαφορετική μουσική γλώσσα από αυτή που θα ανέμενε κανείς από ένα μπλουζ σχήμα.
Η εμφάνισή τους στις 30/09/11 στο BLUES CLUB του Νίκου Καρέλου, επιβεβαίωσε των ισχυρισμό πολλών μουσικόφιλων, οτι δηλαδή πρόκειται γαι ένα συγκρότημα με έντονο το στοιχείο της καινοτομίας. Αυτή τη φορά, έπαιξαν ακουστικά κυρίως δικά τους κομμάτια και ελάχιστες διασκευές.

Το αποτέλεσμα ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Ήχος ζεστός, γλυκός και σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον που τους φιλοξένησε. Πλαισιωμένοι από ορισμένους καταπληκτικούς καλλιτέχνες και φίλους τους, τον Ανδρέα Καστανάκη στη slide κιθάρα, το Χρήστο Πολύδωρο στη φυσαρμόνικα και το Μπόρις Βουτσίνο στη φωνή και τη φυσαρμόνικα, οι Small Blues Trap, προσέφεραν μία πολύ όμορφη βραδιά στους πολλούς τους φίλους που παρευρέθηκαν εκεί για να τους απολαύσουν.

Εν ολίγοις, η βραδιά εκείνη στο Blues, ίσως να ήταν και ο καλύτερος τρόπος για να αποχαιρετήσει κανείς το Σεπτέμβρη που έφυγε και να καλωσορίσει τον ερχομό του Οκτώβρη που θα βρει το Νίκο Καρέλο να τολμά ένα καινούργιο ξεκίνημα στο Περιστέρι με το νέο στέκι των απανταχού μπλουζόφιλων, το Stage 25.Μία λοιπόν ξεχωριστή βραδιά, σε ένα ξεχωριστό μέρος από μια ξεχωριστή μπάντα που υπόσχεται πολλά.

Φανη Σταύρου

http://www.southernrock.gr/cms/index.php?option=com_content&task=view&id=5763&Itemid=104

JANGO

http://www.jango.com/music/SMALL+BLUES+TRAP?l=0

ECHOMOVE (Φεβρουάριος 2011)

BLUES MATTERS...August-September 2010

ROCKAP...Φεβρουάριος 2010

http://www.rockap.gr/?p=4022

Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Γερασίμου

Ξεκίνησατε να ασχολείστε με τη μουσική από…

Παναγιώτης : …από 13 χρονών…

Παύλος : …από 7 χρονών, χωρίς να έχω τελειώσει σπουδές σε κάποιο όργανο. Η φυσαρμόνικα είναι το μουσικό όργανο μέσω του οποίου μπορώ ν’ αναπνεύσω και η αναπνοή μου να δώσει ζωή στη μουσική… ακόμη ψάχνομαι με τα «τερτίπια» της…

Λευτέρης : …από 16 χρονών, χωρίς σχολεία, χωρίς μηχανήματα…

Στάθης : …από 14 χρονών. Το 1984 ξεκίνησα να διδάσκομαι drums , σαξόφωνο, πιάνο και θεωρία μουσικής για λίγο…, το 1994 αποφοίτησα από το Drumtech του Λονδίνου κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα με τον διευθυντή της σχολής Francis Ceriaux , αργότερα δίδαξα στο Δημοτικό ωδείο Λιβαδειάς και τώρα πλέον διδάσκω στο Modern Music Academy . Οι πρόσφατες επιτυχίες των μαθητών μου στις εξετάσεις του LCM με γέμισαν με ιδιαίτερα συναισθήματα… Με τους S . B . T . παίζω απ’ τον Γενάρη του 2007 και βιώνω ανεπανάληπτες στιγμές… μουσικά ταξίδια με νόημα και φαντασία…

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από το όνομα του γκρουπ ;

Παύλος : blues :η βάση μας και η έκφρασή μας, trap :η γλυκιά παγίδα στην οποία σε «πιάνουν» τα blues και δεν μπορείς να ξεφύγεις, small :πιο «γλυκό» απ’ το big για μια παρέα σαν τη δική μας…

Εδρα των Small Blues Trap είναι τα χωριά Μαλεσίνα και Μαρτίνο του νομού Φθιώτιδος και όχι κάποιο μικρό ή μεγάλο αστικό κέντρο.Αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα αυτό ;

Παναγιώτης : Δε νομίζω ότι αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα από τη στιγμή που υπάρχει διάθεση για live εμφανίσεις και η επαφή μας με την Αθηναϊκή μουσική σκηνή.

Λευτέρης : Τόσο κοντά, τόσο μακριά…

Παύλος : Βασικά, η απόστασή μας από κάποιο μεγάλο αστικό κέντρο μας θέτει «εκτός κυκλώματος», επιλογή μας…Απ’ την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι ο πιο ανθρώπινος ρυθμός ζωής της επαρχίας μας έχει δώσει την άνεση να σκαρώνουμε μουσικές συχνότερα σαν παρέα. Όταν πρόκειται για live ταξιδεύουμε…

Στάθης : Δεν πιστεύω ότι αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα γιατί η Λιβαδειά-ο τόπος καταγωγής μου-αποτελεί «μουσική κοιτίδα» καθώς συχνά αξιόλογα groups εμφανίζονται εδώ έχοντας την αποδοχή του κοινού.

Η βάση είναι τα blues αλλά όπως αναφέρετε και στη σελίδα των Small Blues Trap υπάρχουν και «στοιχεία από άλλα μουσικά ιδιώματα».Πιστεύετε ότι η μουσική σας κατατάσσεται κάπου ;

Παναγιώτης : Πιστεύω ότι η μουσική μας κατατάσσεται στο χώρο των blues γενικότερα…

Στάθης : Βασιζόμενοι στη μάνα-μουσική blues , περπατάμε και σε δρόμους rock , funk , jazz …

Παύλος : Εγώ πιστεύω ότι με το να κατατάξεις τη μουσική οποιουδήποτε σ’ ένα συγκεκριμένο είδος, την περιορίζεις. Αυτό περισσότερο εξυπηρετεί τους κριτικούς και τα δισκοπωλεία για τις ταμπέλες τους. Βεβαίως και η βάση μας είναι τα blues , αλλά υπάρχουν και άλλα μουσικά ακούσματα που έχει ο καθένας από μας τα οποία ποικίλουν...αυτά όλα έχουν ενσωματωθεί στον ήχο μας και αυτό που βγαίνει είναι… Small Blues Trap .

Λευτέρης : Τα blues είναι ο κύριος συνδετικός κρίκος όλων μας…

Πως βλέπετε την εξέλιξη των blues στην Ελλάδα ; Μπορεί το είδος αυτό να βρει τόπο στη χώρα μας να «πατήσει» κάπου και να πάει παραπέρα ;

Στάθης : Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχει δοθεί βαρύτητα στη δωρεάν μουσική παιδεία των νέων, γι’ αυτό ο μουσικός παλεύει μόνος του… και όπου καταλήξει…

Παύλος : Το κοινό των blues στην Ελλάδα είναι περιορισμένο-σε σχέση με άλλα ιδιώματα-αλλά φανατικό. Θέλω να πιστεύω ότι ο ακροατής που έχει ξεφύγει από τη σαβούρα ( TV , playlists …κλπ) κάποια στιγμή-αν ψάχνεται με τη μουσική και αναζητά τη «ρίζα»-θα φτάσει στα blues . Αν γίνει κάτι τέτοιο τότε θα τον στοιχειώσουν τόσο όμορφα και θα αποτελέσουν βάλσαμο και όασή του στη σκληρή αυτή εποχή. Τα blues μπορούν να βρούν τόπο στη χώρα μας και να πάνε παραπέρα, έχοντας υπόψη ότι έχει γίνει η αρχή και ότι υπάρχουν πολύ αξιόλογοι μουσικοί στο χώρο, αρκεί να τα στηρίξουν και οι μουσικές σκηνές.

Παναγιώτης : Ο μουσικός που ασχολείται με τα blues στην Ελλάδα θα πρέπει να ξεφύγει από τα στενά ερασιτεχνικά standards του στύλ «φτιάχνω μια μπάντα, παίζω 2-3 live με all time classics διασκευές και καθάρισα…», θα πρέπει να συνθέσει δικά του κομμάτια, να πιστέψει σ’ αυτό που κάνει, να το υποστηρίξει… για να δημιουργηθεί κάτι φρέσκο… έτσι θα μείνει πάντα ζωντανή αυτή η μουσική στη χώρα μας και θα πάει παραπέρα.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια νιώθω πως κάτι συμβαίνει μαζικά πέρα από αυτό που λέμε έντεχνο και αυτό που βγαίνει είναι κάτι διαφορετικό ως προς την αντίληψη των πραγμάτων που άπτονται της μουσικής βιομηχανίας της χώρας μας.Παρά τις δυσκολίες που ανέκαθεν υπήρχαν πιστεύετε πως βγαίνουν πράγματα προς τα έξω, ακούγονται πιο εύκολα δουλειές από ότι στο παρελθόν ;

Παύλος : Ακούγονται πιο εύκολα δουλειές κυρίως λόγω διαδικτύου…

Στάθης : Βεβαίως…

Λευτέρης : Βεβαίως και ακούγονται πιο εύκολα δουλειές απ’ ότι στο παρελθόν και κατά καιρούς βγαίνουν αξιόλογα albums απ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της μουσικής. Έχει παίξει σημαντικό ρόλο η τεχνολογία και ο τρόπος μετάδοσης της πληροφορίας.

Παναγιώτης : Στην Ελλάδα έχει καλλιεργηθεί μια γενικότερη μουσική μιζέρια που έχει να κάνει με το λεγόμενο έντεχνο-μοντέρνο-πόπ, το οποίο κατασκευάζει ακροατές αναλόγως με τα συμφέροντα των ραδιοφωνικών παραγωγών. Υπάρχουν όμως και «ανοιχτά αυτιά» ακόμα στις μέρες μας, άνθρωποι που ενδιαφέρονται για πραγματική γνήσια μουσική. Από ‘κει και πέρα το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι το μεράκι κάποιων ξεχωριστών καλλιτεχνών.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα ξέσπασμα με τη χρήση των δωρεάν υπηρεσιών που συναντάμε στο διαδίκτυο ( facebook , myspace κ.α) όπου ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει το δικό του «χώρο» και να προβάλλει τη δουλειά του...Διαθέτοντας και εσείς προσωπικές σελίδες νιώθετε πως κερδίζετε πράγματα από όλο αυτό ;

Παναγιώτης : Σαφέστατα…

Στάθης : Αναμφισβήτητα ναί διότι φτάνουμε εύκολα στα πέρατα της γής.

Παύλος : Το διαδίκτυο σίγουρα μπορεί να σε βοηθήσει να προβάλλεις τη δουλειά σου, από ‘κει και πέρα πιστεύω πως χρειάζεται σωστό χειρισμό… είναι γεγονός πάντως ότι η επαφή με τους ακροατές και τους ανθρώπους που τους ενδιαφέρει η μουσική παγκοσμίως έχει γίνει πιο εύκολη.

Δεδομένου και της κρίσης που περνά η μουσική βιομηχανία δεν είναι λίγο τολμηρό στην εποχή μας οι καλλιτέχνες να διαθέτουν τα τραγούδια τους ελεύθερα για κατέβασμα ;

Παύλος : Το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει είναι η κρίση στη μουσική βιομηχανία. Στόχος μας είναι να φτάσει η μουσική μας στα αυτιά των ακροατών, με όποιον τρόπο κι αν γίνει αυτό… όπως λέει κι ένας φίλος : Let the music play !

Τι μουσικές ακούνε οι Small Blues Trap ;

Παύλος : Μουσικές με τις οποίες μεγαλώσαμε και μας σημάδεψαν τόσα χρόνια, καθώς επίσης και ότι καινούριο και αξιόλογο γράφεται κυρίως στον χώρο των blues , της jazz και rock μουσικής.

Στάθης : Λατρεύω το be bop … αλλά τα ακούσματά μου καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα μουσικών…

Λευτέρης : Όλες τις μουσικές της ψυχής…

Είστε ένα πολύ ενεργό συγκρότημα και σε επίπεδο συναυλιών καθώς έχετε εμφανιστεί σε αρκετές μουσικές σκηνές αλλά και σε διάφορα φεστιβάλ.Τι ρόλο παίζουν τα live για την μπάντα των Small Blues Trap ;

Παναγιώτης : Πολύ σημαντικό ρόλο… με τα live μαθαίνεις!

Παύλος : Οι συναυλίες μας δίνουν την ευκαιρία , εκτός απ’ το ότι παρουσιάζουμε τη δουλειά μας , να ’ρθουμε σ’ επαφή με τον κόσμο, να ανταλλάξουμε απόψεις… κλπ… γινόμαστε μια παρέα και περνάμε καλά!

Στάθης : Τα live είναι η πεμπτουσία των μουσικών!

Εχετε τζαμάρει επί σκηνής με αρκετό κόσμο. Blues Wire , Blues Cargo , A .Γκομόζιας , Π.Μπατικούδης, Congo Square είναι μερικά μόνο ονόματα που έχετε παίξει μαζί…

Παύλος : Το Jam είναι αυτό που λέμε “the best part of the trip”! Ο κάθε μουσικός βάζει τη δική του πινελιά στο ηχητικό αποτέλεσμα και πολλές φορές προκύπτει κάτι μαγικό! Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή που ως τώρα μας έχει δοθεί η ευκαιρία να συμπράξουμε επί σκηνής με αξιόλογους φίλους μουσικούς που θαυμάζουμε. Ελπίζουμε στα καλύτερα που μέλλονται για να ‘ρθουν!

Αν σας έλεγα να μου περιγράψετε με χρώματα τη μουσική σας, ποια θα ήταν αυτά ;

Παύλος : Μπλέ , κόκκινο , μαύρο.

Λευτέρης : Μπλέ… μπλέ σκούρο, κόκκινο… κόκκινο σκούρο, μαύρο… μαύρο σκούρο… χα,χα,χα!!!

Στάθης : …και λίγη ώχρα για να σπάει…

Με ποιο συγκρότημα ή καλλιτέχνη θα θέλατε να παίξετε μαζί επί σκηνής ;

Λευτέρης : … με τον Tom Waits !

Παναγιώτης : Θα ‘θελα να είχα παίξει μαζί με τον Chuck Berry, τον Eddie Cochran και τον Gene Vincent…

Παύλος : Με ανοιχτόμυαλους και προσγειωμένους μουσικούς…

Στάθης : …ταπεινούς και μερακλήδες…

Τα επόμενα σχέδια των Small Blues Trap είναι…

Παύλος : Αυτή την περίοδο είμαστε «στα τελειώματα» του νέου μας album …ελπίζουμε να σας αρέσει! Από ‘κει και πέρα θα συνεχίσουμε να κάνουμε live όποτε μας δίνεται η δυνατότητα… Ευχαριστούμε για την πρόσκληση! Καλή μουσική χρονιά σε όλους!

 

CROSS HARP CHRONICLES...February 2009

http://www.crossharpchronicles.com/Personalities2009/smallbluestrapinterview.htm

Paul Karapiperis interview

by Dave King

How did a group of guys from an peninsula in the Mediterranean almost a world apart from the United States become involved with American Blues? What was your first introduction to the Blues?

First of all, I wish to thanks you for doing me the honor to ask me for an interview.

Well, in the land where I was born, there is a genre of traditional music that has many great similarities with the blues. It is called “Rembetica” or “Rebetica” and by many music scholars it is often referred to as the “Greek blues”. The music may be different but the emotions that are derived from rebetica as well as the social issues that are described and contemplated are exactly the same with the blues. Besides being one of the most ancient countries in the world, Greece is a Mediterranean country. All Mediterranean countries have their version of the “blues”. Spain has its “flamenco”, Portugal has its “fado” etc. The Greek Robert Johnson is a Rebetica pioneer musician called Markos Vamvakaris. Similar lives, similar social backgrounds and similar lyrics.

Nevertheless, like everybody else, I was exposed to Rock music as a youngster like everybody else that eventually led me to discover the roots of Rock music which is undoubtedly, the blues. One thing that makes the blues music so unique is its ability to absorb and incorporate elements from other kinds of music. The blues is the final stop of our musical journey since it represents the purest expression of human soul. We use the blues music as the base for our musical journeys that go beyond the realms of pure blues. That may sound as an act of sacrilege to someone who wants the blues to remain traditional but we wish to assure all the blues lovers that we deeply respect the blues tradition and the blues musicians who want to keep it pure and unchanged.

How much of an anomaly is a Blues band in Greece?  Are there other Blues bands in Greece?  How well received is the Blues by your audiences in Greece?

I know that it may sound strange to you but there is a significant number of descent blues bands here in Greece. There is also a substantial number of devoted blues fans here as well. This is partially attributed to the existence of “Rembetica” as I mentioned before. The first Greek band that made a pure blues album was the Blues Gang (now Blues Wire) in the beginning of the ‘80s. It is also very important to note that a great number of American Blues musicians who came and keep coming to Greece for concerts always find great audiences to welcome them and buy their music. Buddy Guy,Albert King, Albert Collins , Otis Rush, Louisiana Red, John Hammond, Carey and Lurrie Bell, John Mayall, Nick Gravenites, U.P.Wilson, Guitar Shorty, Katie Webster, Big Time Sarah, Hubert Sumlin , Johnny Winter are just some of them.

Often, here in the United States, unless a person comes from a Greek background, we associate Greece with Telly Savalas, Anthony Quinn,  the Olympic Games, Western Philosophy, and seminal culture which provided the foundation of Western civilization.  We often associate Greek music with what we may recall of the movie Fiddler on the Roof.  Do you inject elements of traditional Greek music into the Blues music you play? 

There are many misconceptions concerning the blues scene outside the borders of the US. Few in the United States know for example that Nick Gravenites, Johnny Otis and Alexis Korner are Greeks in origin. Nick Gravenites who also speaks Greek quite well, keeps coming to Greece quite often and jams with a number of local bands here. The music scene here in Greece is very rich and goes far beyond the well known musical “Zorba the Greek”. There are many internationally known Greek composers such as Mikis Theodorakis and the late Manos Hadjidakis.

However, we as SBT do not use elements of traditional Greek music into what we compose and play. What we attempt to do is to make music that has its very own character and identity using the blues music as the main ingredient. So far, we have managed to have our own little studio, our “shelter” as we call it. That’s where we get together and write our own music. Our studio is not professional and that has many pros and cons.

You have recently released a new CD.  On this CD, to which tracks would you like to direct our attention; which tracks are you most proud?  Tell us about this new CD.

Well, this particular CD is my first personal album and it is called « Fiffteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales » . I attempted to write a “blues opera” with songs that poetically narrate a story. The story of a man’s life with all of its ups and downs. In reality, it reflects the time circle of a man’s existence and it attempts to depict the emotional richness, the variety of stimuli that form the uniqueness of each human personality. So, instead of 15 different songs, there could have been one divided into 15 parts. I chose CDBABY.com to be the sole distributor of this CD because I consider it a very unique company in terms of allowing every artist to fully express himself without any interventions in his work.

As a harmonica player, who are your favorite harmonica players--either American or European?  Why do you favor these artists?

I am a self-taught musician and everything I know is the result of listening to many vinyl albums that literally melted on my turntable from being played so much. By no means do I consider myself a virtuoso musician. I keep practising everyday trying to learn as much as I can from the blues legends. I also believe that the more you try to improve your playing, the more you discover different musical paths that lead you to your very own world of creating music since they embody your own experiences and your personality.

My favorite blues harp musicians are Little Walter Jacobs , Sonny Boy Williamson 2( Rice Miller ), Walter Horton , Sonny Boy Williamson 1( John Lee ), James Cotton , Sonny Terry , Junior Wells, Paul Butterfield , William Clarke , Charlie Musselwhite and more.

Each and everyone of them has its own style. However, my favorite one is Mr. Rice Miller who-while playing the harp since he was 5 years old-had the chance to cooperate with many blues titans such as R . Johnson , R . Lockwood , E . James … etc. He also toured Europe in the 60’s and the way he played and sang influence a great number of musicians including myself.

Thanks for giving me the opportunity to talk about myself, my band and my music.

SOUTHERNROCK...Δεκέμβριος 2008

Ο Λευτέρης Μπέσιος και ο Παύλος Καραπιπέρης μιλούν στον Σάββα Συνοδινό.

SR Παιδιά καλως ορίσατε στην παρέα του Southernrock . gr

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Καλησπέρα.

ΠΑΥΛΟΣ: Σας ευχαριστούμε για την πρόσκληση και συγχαρητήρια για την πολύ καλή δουλειά που κάνετε στο site σας. Νομίζω ότι μόνο όταν κάποιοι αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν δημιουργούν τέτοιου είδους μικρές μουσικές οάσεις στην έρημο της σαβούρας που ζούμε.

SR Ποια ανάγκη ή όνειρο σας έκανε να παίξετε μουσική?

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Αυτό το κάτι παραπάνω που περνάει απ’το μυαλό μας λίγο πρίν μας πάρει ο ύπνος.

ΠΑΥΛΟΣ: Νομίζω ότι το να παίξεις μουσική είναι αποτέλεσμα της ανάγκης που έχεις να εξωτερικεύσεις αυτά που σε καίνε. Ο κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη να εκφράσει τα βαθύτερά του συναισθήματα γι’ αυτά που παρατηρεί. Ο κόσμος της δημιουργίας είναι μαγικός... εκφράζεις εμπειρίες, σκάβεις μέσα σου αναζητώντας τον εαυτό σου... Νομίζω ότι όσο προσπαθείς να βελτιώσεις τον εαυτό σου, τόσο πιό εύκολα μπορείς να φτάσεις στο στόχο σου. Άν όμως μπορείς να δημιουργείς μαζί με άλλους, τότε φαντάσου τι αμάλγαμα φοβερό βγαίνει!

SR : Πρώτα φίλοι και μετά μέλη του group ?

ΠΑΥΛΟΣ: Ναί,έχουμε την τύχη να ‘μαστε πρώτα φίλοι και μετά μέλη της μπάντας. Βοηθάει πολύ, πιστέψτε με!

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Βεβαίως. Άν δεν ήμασταν φίλοι δεν θα υπήρχε αυτή η μπάντα. Οι μουσικοί μας προσανατολισμοί είναι διαφορετικοί, κατά συνέπεια το πιό δυνατό που μας ενώνει είναι η φιλία.

SR : Το πρώτο άκουσμα ήταν απο Blues ή απο κάποιο άλλο είδος?

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Όχι, τα πρώτα ακούσματά μου δεν ήταν blues . Ξεκινώντας απ’τον σταθμό του rock n ’ roll και γυρνώντας στις μουσικές του κόσμου κατέληξα στον τερματικό σταθμό των blues …και ίσως πάλι απ’την αρχή...

ΠΑΥΛΟΣ: Εγώ προσωπικά ανακάλυψα τα blues όταν έψαξα τη ρίζα της rock μουσικής. Είναι λογικό τα πρώτα ακούσματά μας -εφόσον γεννηθήκαμε σ’αυτή τη χώρα- να είναι η παραδοσιακή μουσική και τα ρεμπέτικα. Από ‘κει και πέρα ο κάθε ένας από μας κουβαλάει μέσα του αρκετά μουσικά ακούσματα απ’ το ευρύ φάσμα του rock τα οποιά βρίσκουν κοινή συνιστώσα στα blues .

SR : To όνομα Small Blues Trap πως το επιλέξατε, έχει κάποια ιδιαίτερη σημειολογεία για εσας?

ΠΑΥΛΟΣ: BLUES γιατί αυτή είναι η μουσική που αποτελεί τη βάση μας και το καταφύγιό μας, TRAP γιατί όποιος ανακαλύπτει τα blues «παγιδεύεται» σε έναν μαγικό και πανέμορφο κόσμο πλυμμυρισμένο από συναισθήματα, SMALL γιατί ποτέ δεν αισθανθήκαμε big , είναι πιο όμορφο και γλυκό να βλέπεις το συγκρότημα σαν μια μικρή παρέα με κοινό στόχο...

SR :Πως βλέπετε την Ελληνική blues - rock σκηνή σήμερα?

ΠΑΥΛΟΣ: Νομίζω ότι υπάρχουν αρκετά αξιόλογα συγκροτήματα στο χώρο. Το κοινό -περνώντας βέβαια και την οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας στις μέρες μας- έχει μειωθεί σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, αλλά υπάρχουν ακροατές στην Ελλάδα που είναι αφοσιωμένοι στα blues. Σημαντικό πάντως είναι να δίνεται η ευκαιρία στις blues μπάντες να «στεγαστούν» κάπου για να παρουσιάσουν τη μουσική τους, δηλαδή να υπάρχει και το ανάλογο ενδιαφέρον απ’ τις μουσικές σκηνές.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Πιστεύω ότι δεν υπάρχει η λάμψη των δύο προηγούμενων δεκαετιών και είναι κρίμα να συμβαίνει αυτό απ’τη στιγμή που υπάρχουν αρκετοί μουσικοί που ασχολούνται με το είδος. Εδώ ζητάμε τη βοήθεια του κοινού...

SR : To Βlues σαν είδος μουσικής διακρίνεται για τα ιδιαίτερα ευαίσθητα κοινωνικά χαρακτηριστικά που εκφράζονται και απο τους στίχους αλλά και το feeling μέσα απο το παιξιμό τους.Πόσο δύσκολο η εύκολο είναι να πάιξει κάποιος σωστά Blues ?

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος όσον αφορά τη μουσική, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για «μουσικές της ψυχής.»

ΠΑΥΛΟΣ: Να σου πώ την αλήθεια δεν γνωρίζω καν ποιο είναι το σωστό και ποιό το λάθος παίξιμο των blues . Έχει λεχθεί ότι σε όλες τις λαϊκές τέχνες αυτό που διακρίνει τον επιτυχημένο καλλιτέχνη είναι πιο πολύ η προσωπικότητα και όχι τόσο η σχέση του με τη μουσική. Αυτό σημαίνει ότι ένας ευαίσθητος μουσικός των blues δεν θα μείνει στα τετριμμένα, θα ξεφύγει... Όταν γίνει αυτό, τότε ερμηνεύεις και παίζεις τη μουσική αυτή με τον δικό σου τρόπο -διατηρώντας βέβαια τον σεβασμό πρός τους «μεγάλους» του είδους που σε δίδαξαν και συνεχίζουν(με τις καταγραφές που έχουν κάνει και τους μουσικούς τρόπους τους) να σε διδάσκουν-. Η ειρωνεία που υπάρχει στα blues ρίχνει μια σφαλιάρα στη μελαγχολία, είναι πίκρα και ελπίδα μαζί και όλα αυτά βγαλμένα με μια ντομπροσύνη.

SR :Με αφετηρία την επαρχία, ποιά είναι η μεγαλύτερη διαφορά απο την Αθηνα?

ΠΑΥΛΟΣ: Απλά πιστεύω ότι στην επαρχία υπάρχει πιό ανθρώπινος ρυθμός ζωής σε σχέση με την Αθήνα.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Το tempo στον μετρονόμο μας είναι πιό αργό...

SR :Ποιό live σας έχει μείνει στην μνήμη και γιατι?

ΠΑΥΛΟΣ: Το πρώτο μας live , στο “ Cafe Americain ” στη Θεσσαλονίκη, με τους Blues Wire . Ο Ηλίας ο Ζάϊκος και η παρέα του έβαλαν τις βάσεις απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’80 για τη δημιουργία της εγχώριας blues σκηνής, δίνοντας σε αρκετό κόσμο το άρωμα του μαγικού κόσμου των blues . Θα τους ευχαριστούμε πάντα γι’αυτό.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Συμφωνώ.

SR : H αλλαγή στον drummer πόσο ρόλο έπαιξε στην πορεία του group ?

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Άλλος drummer , άλλος ήχος. Rhythm section σε διαφορετικά μονοπάτια.

ΠΑΥΛΟΣ: Ο κάθε μουσικός βάζει την προσωπική του πινελιά μέσα σε ένα συγκρότημα. Οι Small Blues Trap ξεκίνησαν χωρίς drummer , απ’το 2005 ήταν ο Γιώργος Πούλος τον οποίο αντικατέστησε ο Στάθης Ευαγγελίου στις αρχές του 2007. Είναι τρείς διαφορετικές συνθέσεις αλλά της ίδιας οικογένειας και πιστεύω ότι κάθε μία «κάτι έχει να πεί».

SR : Στον μουσικό   διαγωνισμό του περιοδικού '' Virtual Studio '' με τα τραγούδια '' They Say I Sing Like Wolf '' και '' Three Lies '' κερδίσατε το πρώτο βραβείο.Τι σημαίνει αυτό για εσας?

ΠΑΥΛΟΣ: Η συγκεκριμένη διάκριση και οι καλές κριτικές του τύπου όσον αφορά τη δουλειά μας, μας ευχαριστούν, αλλά δεν σημαίνουν και τίποτα το ιδιαίτερο. Πρέπει να μένεις προσγειωμένος και να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος σ’αυτό που κάνεις, άν θέλεις να δημιουργήσεις μελλοντικά κάτι το αξιόλογο.

SR : Πρώτα το '' Our Trap '' και αργότερα το “ Crossroad ritual ”. Πόσο δύσκολο ήταν να γίνουν αυτές οι δισκογραφίες?

ΠΑΥΛΟΣ: Πρώτα απ’ όλα να σας πώ ότι οι συγκεκριμένες ηχογραφήσεις έγιναν σε home studio . Προσπαθήσαμε με τα λίγα μηχανήματα που διαθέτουμε να φτιάξουμε έναν ήχο που να μας ικανοποιεί. Από ‘κεί και πέρα τα ακούσματα και οι μουσικές επιρροές όλων μας συναντώνται και πατώντας σε ένα blues υπόβαθρο δίνουν το χρώμα των συγκεκριμένων τραγουδιών. Υπήρχε βέβαια καλή παρέα, άφθονη ποσότητα αλκοόλ και χρειάστηκαν αρκετά ξενύχτια.

Να σας πώ ότι το “ Our Trap ” υπάρχει στο επίσημο site μας και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το κατεβάσει σε μορφή mp 3, ενώ το “ Crossroad Ritual ” διανέμεται απ’ την Anazitisi Records .

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Αντιγράφω κάτι απ’ την απάντηση του Παύλου: «Υπήρχε καλή παρέα, άφθονη ποσότητα αλκοόλ και χρειάστηκαν αρκετά ξενύχτια.»

SR :Τι λείπει από την επαρχία για τα Ελληνικά group ?

ΠΑΥΛΟΣ: …μαγαζιά τα οποία διοργανώνουν συναυλίες, μαγαζιά με μουσικά όργανα, μουσική παιδεία…πάρα πολλά πράγματα... αλλά ας μη μιλήσουμε τώρα για παιδεία γενικά γιατί είναι ένα μεγάλο θέμα. Πιστεύω όμως ότι το κακό είναι γενικό -οι μικρές πόλεις και τα χωριά είναι μικρογραφίες των μεγάλων πόλεων- απλά στις πιο μικρές κοινωνίες διακρίνεται πιό εύκολα. Δυστηχώς η σαβούρα και η κακογουστιά έχει επικρατήσει στη σημερινή εποχή...

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Γνωρίζετε την παροιμία: «Πρώτος στο χωριό, τελευταίος στην πόλη» ? Ε, εμείς δεν είμαστε ούτε πρώτοι στο χωριό.

SR :Με ποιον καλλιτέχνη θα θέλατε να κάνετε ένα live μαζί?

ΠΑΥΛΟΣ: Με όλους εκείνους που είναι «προσγειωμένοι» και αληθινοί... Άν ο άλλος «το παίζει» μέγας και τρανός -έστω κι αν είναι- δε θα με ενδιέφερε ποτέ να παίξω μαζί του μουσική.

SR :Πόσο κοντά βρίσκονται τα μουσικά είδη Southern rock και blues ?

ΠΑΥΛΟΣ : Αρκεί να σας αναφέρω ένα album(Allman Brothers-Live at Fillmore East) στο οποίο οι Allman Brothers διασκευάζουν μεταξύ άλλων - και μάλιστα με υπέροχα παιξίματα και feelin’- κλασικά blues τραγούδια . ( το “Statesboro Blues” του Blind Willie McTell , το “ Done Somebody Wrong” του Elmore James , το “ Stormy Monday” του T - Bone Walker … ) Ο κιθαρίστας Duane Allman απ ’ το Nashville του Tennessee έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους Otis Rush , Eric Clapton , King Curtis , Aretha Franklin , Wilson Pickett κ . α . … (πάντα κοντά στα blues , στο rhythm & blues , στη soul και στη jazz )

SR :Και αφού σας πω ένα θερμό ευχαριστώ, πείτε μου ποια πράγματα θα δούμε απο εσάς?

ΠΑΥΛΟΣ: Κατ’ αρχήν να σας ενημερώσω ότι τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε κυκλοφόρησε ένα cd -συλλογή με ελληνικές μπάντες που κινούνται γύρω απ’τα blues (ονομάζεται “ MAGIC BUS SESSIONS ”) στο οποίο συμμετέχουμε διασκευάζοντας 3 αγαπημένα μας τραγούδια.

Αυτό το χρονικό διάστημα ηχογραφούμε καινούρια τραγούδια και πιστεύω ότι μέσα στο 2009 θα έχουμε κάποιο νέο album .

Κατα τ’ άλλα συνεχίζουμε να κάνουμε ζωντανές εμφανίσεις παίζοντας τη μουσική που αγαπάμε. Αυτό και μόνο μας αρκεί. Χωρίς να έχουμε κανένα οικονομικό συμφέρον -εφόσον πολλές φορές στα live τα έξοδά μας είναι περισσότερα απ’τα έσοδα- κερδίζουμε εμπειρίες και ερχόμαστε σ’επαφή με ανθρώπους.

Σας ευχαριστούμε πολύ για το ενδιαφέρον και σας ευχόμαστε καλή συνέχεια στην όμορφη δουλειά σας.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Ευχαριστούμε.

http://southernrock.gr/cms/index.php?option=com_content&task=view&id=589&Itemid=81

 

ROCKANDROLL...Μάης 2008

Ο Παύλος Καραπιπέρης μιλάει στον Κώστα Τζανιδάκη 

Καλησπέρα .Θα ήθελα να ξεκινήσουμε τη κουβέντα μας κάνοντας μία αναφορά στα πρώτα σας ακούσματα, αυτά που σας έκαναν να αγαπήσετε τη μουσική που ακούτε και παίζετε.

Καλησπέρα.Ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Στον τόπο που γεννηθήκαμε υπήρχαν έτσι κι αλλιώς η παραδοσιακή μουσική και τα ρεμπέτικα.Απο εκεί και πέρα για όσους έψαχναν κάτι διαφορετικό η γνωριμία με τη rock μουσική άλλαξε τη ζωή τους.Εγώ άκουγα Pink Floyd , Rolling Stones , Led Zeppelin , Deep Purple , The Doors , Rory Gallagher , Allman Brothers …κλπ.Κάτι μαγικό ίσως με έσπρωξε ν’ αναζητήσω τις ρίζες όλων αυτών και από τότε παρπατώ σε 12 μέτρα. [ακουστικά ( R . Johnson , S . House , S . James …)ή ηλεκτρικά( M . Waters , W . Dixon , H . Wolf…)…μαύρα...ή λευκά( P . Green , C . Beefheart , P . Butterfield )]

Πάρα πολλοί καλλιτέχνες, από τον Elvis Presley μέχρι τον Garry Moore, έχουν επηρεαστεί από την blues μουσική και επανειλημμένα την έχουν εκθειάσει . Πόσο  στενά συνδεδεμένα νομίζετε ότι είναι  το blues και το rock ;

Θα απαντήσω με μια φράση απ’το ομώνυμο τραγούδι του Willie Dixon :

“The Blues Had A Baby And They Named It Rock & Roll”.

Το blues είναι μία μουσική που πραγματικά  βγαίνει  από τη ψυχή του καλλιτέχνη εκφράζοντας βαθύτερα και έντονα συναισθήματα. Τι σημαίνει για σας το να παίζετε blues;

Το blues αντανακλά την ανθρώπινη ζωή και παρουσιάζει εμπειρίες.Βεβαίως και είναι προσωπικό συναίσθημα,αλλά όχι κατ’ ανάγκην αρνητικό.Εκτός από την απόγνωση,τον θυμό και την κραυγή,στο blues υπάρχει και το χιούμορ,το πάθος και το γέλιο.Ας μην ξεχνάμε ότι,εκτός από συναίσθημα,πρόκειται και για κοινωνική μουσική που προσφέρει διασκέδαση.Παίζοντας τα blues εξωτερικεύουμε αυτό που έχουμε μέσα μας και αυτό που παρατηρούμε γύρω μας.Έχει λεχθεί ότι η ευθύτητα των blues είναι η ευθύτητα της ψυχικής έκφρασης.Είναι η αλήθεια.

Ακούγοντας  jazz τι είναι αυτό που σας συναρπάζει περισσότερο, η ελευθερία του αυτοσχεδιασμού ή η αίσθηση που προκύπτει από ένα μουσικό πλουραλισμό;

«Όλες οι μορφές τέχνης ξεκίνησαν απ’ τον αυτοσχεδιασμό»( Richards - Hodgson )

Δεν ξέρω αν συμμερίζεστε την παραπάνω άποψη,αλλά είναι κοινά αποδεκτό ότι όλα τα είδη μουσικής έχουν επηρεαστεί απ’τον αυτοσχεδιασμό.Πιστεύω ότι έχουν γραφτεί αριστουργήματα αυτοσχεδιάζοντας πάνω σε ένα ακόρντο.Οι ακροατές είναι αυτοί που κρίνουν αν αυτό που φτάνει στα αυτιά τους είναι καλό.

Η κοινωνική αδικία και ανισότητα καθώς και οι φυλετικές διακρίσεις ήταν κάποια από τα στοιχεία που χαρακτήριζαν τις πρώτες blues ηχογραφήσεις  εδώ και πολλές δεκαετίες. Πόσο νομίζετε ότι παραμένουν επίκαιρα στην εποχή μας;

Τα στοιχεία αυτά που χαρακτηρίζουν τις πρώτες ηχογραφήσεις,αργότερα αντικαταστάθηκαν κυρίως απ’το θέμα ‘αγάπη και βάσανα’.Οι φυλετικές διακρίσεις και η κοινωνική αδικία σαν θέματα κάνουν την εμφάνισή τους στα τραγούδια της δουλειάς καθώς επίσης και στα hollers .Οι bluesmen έγραφαν πάντα για τις συγκινήσεις και τις ανησυχίες της καθημερινής ζωής.Πιστεύω ότι και σήμερα τα θέματα αυτά παραμένουν επίκαιρα(ανασφάλεια, δυσχέρειες, πλούσιοι-φτωχοί, ρατσισμός...)

Ποιά είναι η γνώμη σας για  την διεθνή blues, jazz και rock σκηνή σήμερα; Ξεχωρίζετε κάποιους νέους καλλιτέχνες;

Εγώ πιστεύω ότι το ένα μουσικό ιδίωμα επηρεάζει το άλλο.Τα αριστουργήματα του παρελθόντος δύσκολα γράφονται στην εποχή μας,αλλά πάντα υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες που βγάζουν όμορφες μουσικές.Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Corey Harris (συνδυάζει το ακουστικό delta blues με τις αφρικάνικες ρίζες του βάζοντας που και που reggae ή hip - hop πινελιές)

Έχετε δώσει αρκετές συναυλίες  σε διάφορα  μέρη της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που έχουν χαραχτεί με ιδιαίτερο τρόπο στη μνήμη σας;

*Το πρώτο μας live -με τους Blues Wire στη Θεσσαλονίκη-είναι κάτι που δεν ξεχνιέται.

*Το φετινό blues festival μάζεψε πολλούς ανθρώπους που παίζουν blues στην Ελλάδα και για μας ήταν ξεχωριστή εμπειρία, το απολαύσαμε. Ελπίζουμε να γίνει θεσμός.

*Η συμμετοχή μας στο festival του Βύρωνα στο Θέατρο Βράχων τον περασμένο Σεπτέμβρη ήταν επίσης κάτι διαφορετικό για μας, γιατί ήταν η πρώτη φορά που παίξαμε σε τόσο μεγάλο κοινό.

*Η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή γιορτή της μουσικής στην Τεχνόπολη στο Γκάζι.

*Από ‘κει και πέρα εμένα μου αρέσουν πολύ οι συναυλίες που γίνονται σε μικρά bar -όπως το BLUES της Πανόρμου(είναι και στο στοιχείο μας)-και σε ασυνήθιστους χώρους-όπως μια εμφάνισή μας στην Αταλάντη στο davos (σε μια ταβέρνα μες το δάσος)

Πιστεύετε ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες ώστε μια ελληνική  blues ή rock-blues μπάντα να μπορεί  να κερδίσει την εκτίμηση  ενός μεγάλου  κοινού αλλά και των μέσων μαζικής ενημέρωσης;

Έχει αποδειχθεί-με χαρακτηριστικά παραδείγματα την πορεία των Blues Wire και των Blues Cargo -ότι μπορούν και οι ελληνικές μπάντες που παίζουν blues να κερδίσουν την εκτίμηση ενός μεγάλου κοινού. Όλα τα είδη λαϊκής μουσικής-όπως και τα blues -μπορούν να συγκινήσουν τον Έλληνα. Υπάρχουν ακροατές στην Ελλάδα που είναι αφοσιωμένοι στα blues . Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο για μια blues μπάντα να μείνει ζωντανή σε μια χώρα που κυριαρχεί η σαβούρα της τηλεόρασης και το ραδιόφωνο των playlists . Θέλει υπομονή, σωστές επιλογές και πολύ δουλειά…

Πόσο εύκολο είναι να συνδυάσεις δύο ή περισσότερα μουσικά είδη και να βγάλεις το αποτέλεσμα που είχατε στη τελευταία σας δισκογραφική δουλειά με τίτλο  ‘’Crossroad Ritual’’;

Δεν το προσπαθήσαμε, μας βγήκε. Δεν χρειάζεται να κουραστείς καν. Τα μουσικά ακούσματα που έχεις μένουν για πάντα μέσα σου. Από ‘κει και πέρα ,όταν δημιουργείς εσύ κάτι, όλα αυτά φιλτράρονται απ’το προσωπικό σου στοιχείο και…

Η βάση μας πάντα είναι τα Blues .Είναι το καταφύγιό μας. Αυτός είναι ο λόγος που ονομάσαμε SHELTER το home studio στο οποίο ηχογραφήθηκε η συγκεκριμένη δουλειά.

Τελειώνοντας και αφού σας ευχαριστήσω θα ήθελα να μου πείτε τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον.

Εμείς συνεχίζουμε να παίζουμε αυτό που αγαπάμε και αυτό και μόνο μας διασκεδάζει και μας δίνει δύναμη. Έχουμε αρχίσει να ηχογραφούμε καινούρια τραγούδια και ελπίζω να βγεί κάτι καλό…

Κατά τ’ άλλα νομίζω ότι αυτό που κερδίζουμε στον χώρο αυτό είναι η επαφή με κάποιους ανθρώπους -επικοινωνία, ανταλλαγή απόψεων…κλπ-πράγμα που μας βοηθάει να γίνουμε καλύτεροι. Σας ευχαριστούμε.