22 Οκτ 2012


Lo primero que llama la atención de Karapiperis es su estilo para cantar, aprovechando su gruesa voz que le da un tono similar al de Tom Waits, buscando también con su música emular al gran artista estadounidense.
En “Something Like Blues Or Haunted Ballads” Karapiperis hace algo similar a lo que hecho en su anterior disco “Fifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales”: jugar con una serie de historias que van siendo hiladas por la música, no son relatos sueltos sino que se convierten en una suerte de cuentos musicalizados, creando una paleta de colores y sonidos que pueden llegar a salirse de lo normal.
Además de eso, también llama la atención que este disco es una producción realmente solista ya que es el mismo Karapiperis quién interpreta guitarras, bajo y teclados, instrumentos que se convierten en los acompañantes perfectos para el sonido vagabundo de la armónica por los paisajes que ha creado el griego.
Diego Luis

The first thing that caught my attention was the style of Karapiperis' singing since his thick  voice gives a tone similar to that of Tom Waits. His music also emulates the great American artist.

In "Something Like Blues Or Haunted Ballads" Karapiperis does something similar to what he did  in his previous album "Fifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales". He  plays around  with a series of stories that spin around  his music , creating a palette of colors and sounds that can actually break away from the ordinary due to their originality.

What is very impressive, is the fact that this album was written and composed by himself . Karapiperis   played all the instruments in that CD like the guitar, the  bass and the keyboards, as well as the harmonica which  seems to be the perfect companion for the journey to the landscapes of blues that this Greek artist has created.
Diego Luis

1 Σεπ 2012

Καλές και κακές κριτικές...όλες ευπρόσδεκτες!
Εξάλλου το καλό και το κακό είναι σχετικά...


I spent the  past few days  listening to an album titled  “Somethin 'Like Blues or Haunted Ballads” composed by the  excellent harpist Paul KARAPIPERIS. Yes, he is coming to us from Greece and the 'front man of a Greek blues band, “ Small Blues Trap”.  This his second  second solo album, which has been self-released , recorded and published two months ago by  his own label, “Shelter Home Studio”. Without a doubt, we have an album that its quality deserves to be part of our everyday life.

Although  Greece is quite far from the Delta Mississippi, but put it like this: sit back, close your eyes and let the disc starts. Interestingly, regardless of where you come from, you will feel that Delta sound and you will see that it doesn’t matter where the musician comes from since the album so honestly and represents what we might call “original blues”.
It is true that  there are plenty of fans of blues musicians who are repulsed by the artists coming from other countries besides luckily I'm not one of them, and I hope you are not one of them.  Without any fear or hesitation, Paul goes on, to presents blues that has a place in this century. I must admit, that is very similar to what we have here  in Croatia, the music of the phenomenal Adam Semijalac aka Babies love. Recognizing all the best that comes to us from the deepest foundation of traditional blues, Paul’s  has done everything by himself. He played  all the instruments on the album, he  is the author of all the lyrics and music,  and all this reflects  a truly inventive, original and above all quality artist. That's why this album is not just a new album, but it is the exact train that brings a rich load of traditional blues with the sources of this unique musical style, from the Mississippi Delta. It's hard to be able to guess that Paul comes from a  home where the popular music is d syrtaki, and it's interesting how Paul has deeply mastered that musical form.

The first album Fifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales (2009.) Was an excellent start to approach the splendor, wealth and the well known treasures of traditionall blues.

Paul KARAPIPERIS will surely surprise and at first his expressive and totally unpredictable ways of  presenting the blues. Expressive, highly sensitive and a sumptuous presentation form reveals his determination to traditional values ​​of this otherwise very demanding blues lines. Yes, I know, many are not too inclined to listen to traditional blues, some like it 'significantly' to characterize a lot of 'difficult' to listen to, but to me personally it does not pose any problem. Indeed, personally, I am very fond of just such a traditional blues expressions.

In the flood of various editions are very few albums that describe practical musical authors, who present traditional blues style. For European blues standards, the album “Somethin’  Like Blues or Haunted Ballads” is  far ahead  as a blues accomplishments for our continent. Paul KARAPIPERIS succeeded in creating  an approach to the blues so close to the original. As many people do not succeed in doing so.

First he gives us  high-quality and original material,
Second he stays cemented to the original roots of the blues and
3rd, through Paul work,  the blues is  given  a new, much broader and more attractive dimension.

So, feel free to check for yourself what it actually is.
Mladen Loncar


Σπάνια ένα άλμπουμ μπορεί να έχει έναν τόσο κατάλληλα περιγραφικό τίτλο όσο αυτός εδώ του Παύλου Καραπιπέρη. Γιατί όντως ο τραγουδιστής και αρμονικίστας των Small Blues Trap, στη δεύτερη προσωπική του δουλειά, παίζει «κάτι σαν μπλουζ ή στοιχειωμένες μπαλάντες».

Τραβώντας την εκφραστική του διάθεση ακόμα περισσότερο σε σχέση με τις ατμοσφαιρικές συνθέσεις του "15 Raindrops In An Ocean Of Blues Tales", στη φετινή του δουλειά ο Καραπιπέρης επενδύει ακόμα περισσότερο στη λιτή αλλά πολύ επιβλητική ενορχήστρωση και αρκετά λιγότερο στη συνθετική αμεσότητα και την, κατά το κοινώς νοούμενη, «τραγουδοποιία». Το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι μία δουλειά για την blues ελίτ, ας μου επιτραπεί ο όρος, ή, σε κάθε περίπτωση, για ανθρώπους που έχουν ήδη επεξεργαστεί στο μυαλό τους τις μπλουζ φόρμες σε σημαντικό βαθμό, τόσο ώστε να αναζητούν πλέον νέες δομές και νέες εκφραστικές δυνατότητες. Αυτοί μπορεί και να ενθουσιαστούν.

Παράδειγμα το "A Game", που είναι ίσως η αντιπροσωπευτικότερη στιγμή του άλμπουμ. Ξεκινάει ως ένα συνηθισμένο ακουστικό μπλουζ για να μεταλλαχθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε μία ομιχλώδη σύνθεση βγαλμένη από τους σκοτεινότερους μύθους της περιοχής του Μισισιπή. Κάπως έτσι κυλάνε όλα τα 40 λεπτά του "Somethin' Like Blues Or Haunted Ballads", αλλού με λιγότερες και αλλού με περισσότερες εξάρσεις μυστηρίου. Το επίπεδο παιξίματος είναι εσκεμμένα βασικό ώστε να υπηρετεί τις ανάγκες του κάθε τραγουδιού, οπότε εντυπωσιακά σόλο και δεξιοτεχνικές γραμμές δεν θα πρέπει να αναμένονται. Αντίθετα όμως παρουσιάζεται ένα μεστό, στοχευμένο και σχεδόν τελετουργικό παίξιμο (όλα τα όργανα από τον Καραπιπέρη) που κολακεύει τη βαθιά φωνή του τραγουδιστή.

Ενώ λοιπόν όλα τα παραπάνω ακούγονται σίγουρα ελκυστικά για πολλούς (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου), δεν μπορεί να μην σημειωθεί ότι ακόμα και στον ευρύτερο blues χώρο το κοινό που θα απολαύσει το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι μάλλον περιορισμένο. Σε πλήρη αντίθεση με την απλότητα των κλασικών blues, εδώ έχουμε ένα άκουσμα που περισσότερο σκιαγραφεί την παράδοσή τους και πατάει πάνω τους για να δημιουργήσει κάτι περισσότερο διαισθητικό παρά προσιτό. Ουσιαστικά πρέπει να περάσει κανείς πρώτα από το "15 Raindrops..." πριν κάνει το δεύτερο βήμα και δοκιμάσει το "Somethin' Like Blues...". Και πάλι όμως, μία ζεστή καλοκαιρινή νύχτα, με τους γρύλους να δίνουν το δικό τους ρεσιτάλ και υπό έναν ξάστερο ουρανό στην ύπαιθρο, θέλω να πιστεύω ότι ο καθένας να μπορεί να νιώσει την ανατριχίλα ενός "Elf's Fountain", για παράδειγμα.
Κώστας Σακκαλής


Griekenland is niet het eerste land waar je aan denkt wanneer je ‘blues’ zegt, maar op de vakantiegangers na zal iedereen kunnen bevestigen dat de situatie in Griekenland alles behalve een feest is. Dat gaan we ook terughoren op het volgende album. Deze bluesartiest refereert in zijn album vaak naar de situatie in zijn land.
‘Somethin’ Like Blues or Haunted Ballads’ is enkel ingespeeld door Paul Karapiperis, frontman van Small Trap Blues. In deze Griekse bluesband speelt Karapiperis harmonica en steel guitar, waarnaast hij ook nog zingt. Invloeden van de band variëren van Willie Dixon tot Jimi Hendrix.
Voor Karapiperis is dit de tweede keer dat hij zichzelf solo presenteert, eerder kwam hij met ‘Fifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales’ op de proppen. Net als dit album klinkt ook ‘Somethin’ Like Blues or Haunted Ballads’ mysterieus en out of the box. Vele geluidseffecten, gitaarslides en lange uithalen op de harmonica maken het geheel al snel wat mysterieuzer klinken.
Wat mij betreft is het allemaal even te veel; de effecten leiden al snel af van de “echte” muziek. Naar mijn bescheiden mening Karapiperis misschien iets minder kunnen doen in het album en de boel wat simpeler mogen houden. In het nummer ‘You Expect Me To Do The Right Thing’ bijvoorbeeld, begeleid de harmonica op zo’n manier die klinkt als je LP die blijft hangen. Bij het nummer ‘A Game’ heerst er een soort ruis door het nummer.  Voor mij was ‘Light To The Darkest Train(part two)’ dan ook een verademing, waarin er een relatief simpele Chicago Blues tune wordt gespeeld.
Voor de liefhebber, die op zoek is naar de bluesartiest die met een specifieke, eigenaardige, mysterieuze sound is Paul Karapiperis een aanrader. Hij heeft een goede, duistere stem en de teksten mogen er best wezen. De verdrietige bluestekst past goed bij de mysterieuze sound die Karapiperis gemaakt heeft. Echter, voor degenen die houden van muziek zonder te veel poespas, kunnen dit album beter even laten liggen; de geluidseffecten leiden nogal af en kunnen irritant in het gehoor liggen.

Tekst: Daan Zeegers


Now here’s a man with a strange sort of blues. Paul Karapiperis, singer with Greek blues band Small Blues Trap, is on his second solo album with the release of “Somethin' Like Blues or Haunted Ballads” and he sets his scene like a man possessed by peculiar demons.
There’s reverb aplenty, harmonicas and guitars to paint the sonic picture of torment and a pseudo Beefheartian right angled poetry in what would have been called, in times past, the grooves. As “Try Another Time” spins its web of blue serge however, you come to realise that this album is most definitely more oddball than 12 bars in its nature. Perhaps it is the plethora of strange noises that creep around in the background almost oblivious to the direction of the songs or perhaps it is the growling diffidence of Paul Karapiperis’ voice that makes “Somethin' Like Blues or Haunted Ballads” something vaguely disturbing.
As such things go, very little of this album will appeal to the normal, notoriously unimaginative, blues fan. Fans of a more psychedelic music might however find it to their liking as will those whose tastes are altogether less catholic.

15 Ιουλ 2012

We are not going to talk here about the financial perpectives of Greece and what it means for its inhabitants, because this is a site focused on music and not about economy or commerce. However, you need some money in the proces of making your record, and people need the same to buy it. So, that's why this recording will only (for the moment) be released as a free download from the band's site or if you want to support, you can download it from cd-baby.com fot only 3 Euros. You can't sing it yourself for a price like that, like we say here in Belgium. There's no need for that, because Paul did, all by himself in his "Shelter" home studio in Malesina, Greece.
Our regular readers will know Paul Karapiperis from his band Small Blues Trap from their couple of cd's we already reviewed or from his solo-debut "Fifteen Raindrops In An Ocean of Blues Tales ". All of them are were cd's that were kinda special... very original sounding blues releases. Paul's typical voice, very simular to that of Tom Waits give it that special twist. Another thing that returns in all of his releases is the fact that he likes to create little soundtracks in his songs, using minimal sound effects to create a certain mysterious atmosphere for his lyrics. Also on this cd, most of the lyrics are spoken word. The ballads are hort stories or observations told against a musical background of merely dobro, acoustic slide guitar and blues harp. As can be expected, those lyrics are rather pessimistic and bitter this time. Listen, for instance, to "You Expect Me To Do The Right Thing" , where he gives his observations about the country's problems.
Indeed, if there is someone in Europe who has the right to have the blues it are the people from Greece. Paul Karapiperis proves this by bringing us a cd with music that has the sadness of the real old Delta blues, like we know it from the real fathers of the blues like Son House, J.B Lenoir or Mississippi Fred McDowell. Combine that bluesy sound with the modern "Waits" approach and you get a good idea of what to expect from this release. Okay, this is far from easy listening stuff, but for listeners who want to dig a little deeper and who like their blues a little more unique and full of passion, the second solo -recording from this Greek blues-poet might be just what they have been looking for.

10 Ιουλ 2012

5 Ιουλ 2012


Greece may be having its problems at the moment, but may be it gives inspiration to singer and harmonica player Paul Karapiperis, founder member of the highly-regarded band Small Blues Trap. Take a listen to ‘You Expect Me To Do The Right Thing’ for a direct reference to his country’s woes.
This album – which Paul would like to issue on CD when things pick up – is a completely solo effort, with Paul’s voice coming across somewhere between Howling Wolf and Tom Waits after both men have emptied that bottle of rot-gut whisky and the box of cheap cigars. The backing uses the usual blues instruments but is otherwise rather experimental – the album title is certainly appropriate as certain tracks (the opener ‘Light To The Darkest Train’, and its closing reprise, for starters) come across as quite spooky.
The harp wails, Paul plays acoustic, electric, steel, 12-string and bass guitars as required, plus seemingly random percussion and keyboards. The result is a little unsettling – this is not the blues as easy listening – definitely committed and passionate, and worth investigating by those who prefer their music to mean something.

Norman Darwen


Οι προσωπικές δουλειές του Παύλου Καραπιπέρη – αλλά και των Small Blues Trap – σπρώχνουν την Ελληνική blues σκηνή μερικά βήματα πιο μπροστά, βλέποντας όμως πάντα με σεβασμό τις ρίζες και διατηρώντας στο ακέραιο την παράδοση των blues.
Η στιχουργική του ικανότητα, βαδίζει μετέωρα ανάμεσα στη λογοτεχνική blues ποίηση και τη βιωματική ζωή ενός αυθεντικού bluesman.


Ένα καταπληκτικό, μη εμπορικό άλμπουμ, κάτι που αντιπροσωπεύει τους ποιοτικούς δημιουργούς,  αλλά και τα απαιτητικά αυτιά των φίλων της μουσικής .
Μια μουσική που ανασύρει από την ψυχή σου πράγματα που έχεις ξεχάσει ή που θα ήθελες να ξεχάσεις, ήταν εμπειρία για μένα να ακούσω αυτό το άλμπουμ, πολλές φορές σήμερα.
Μουσική που σε ταξιδεύει σε μυστικές διαδρομές σε ένα άλλο απόκοσμο επίπεδο .
Γενικά η μουσική των Small Blues Trap και του Παύλου Καραπιπέρη πάντα μου άρεσαν, αλλά εδώ έχουμε κάτι άλλο, κάτι ιδιαίτερο,  σαν να σε παίρνει ένα χέρι και να σε οδηγεί σε ένα ονειρικό τοπίο δείχνοντάς σου σκιές από το παρελθόν  σου.
Για εμένα λειτούργησε σαν ένα soundtrack  που φτιάχτηκε για τις δικές μου σκέψεις και αναμνήσεις,  που  παράλληλα με την μουσική πέρναγαν από το μυαλό μου σαν μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία.
Σε αυτό το άλμπουμ ο μουσικός λειτουργεί σαν δρυΐδης που ανακατεύει ένα παλιό μαγικό φίλτρο, βάζοντας απίστευτα πράγματα μέσα, τα ακούς και μοιάζει σαν να τα βλέπεις, όλα λειτουργούν σαν μυσταγωγία .
Ο καλλιτέχνης πολλές φορές μου άφηνε ανεπαίσθητη γεύση από Tom Waits , αλλά εδώ  το πάει πιο πέρα, είναι ένα άλμπουμ που αξίζει  σε βαθμό πολύ περισσότερο από το να υπάρχει σε MP3 και αξίζει  να το ακούσουμε πολλές φορές .
Υπήρξαν στιγμές, που η μουσική με πήγαινε πολύ πίσω στην εποχή των songsters που έβγαζαν ένα σορό παράξενους ήχους, παίζοντας μουσική με τα πάντα, με ότι μπορούσε να παράγει ήχο,  με κρόταλα παλιά ξύλινα κουτιά και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, εδώ  δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιό μου αρέσει πιο πολύ γιατί αισθάνομαι ότι όλη η μουσική είναι από το ίδιο όνειρο.
Θεόφιλος Μπαγιάστας



Το “ Somethin’ Like Blues or Haunted Ballads” είναι το δεύτερο προσωπικό album του Παύλου Καραπιπέρη, τραγουδιστή και αρμονικίστα του συγκροτήματος Small Blues Trap, μετά το “Fifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales” του 2009. Μια Underground παραγωγή που δίνει το στίγμα της ξεκινώντας με το “ Light To The Darkest Train ”.
Τυποποιώντας τα blues με ένα μουσικό κρεσέντο και αναδύοντας μια δυνατή μυρωδιά Νότιου ήχου και υγρασίας νομίζεις ότι κινείσαι ανάμεσα σε καλαμιώνες και απέραντες φυτείες σταχυολογώντας τις πολυτιμότερες νότες του πενταγράμμου.
Για τους μυημένους αυτό το blues αποτελεί ένα είδος μυσταγωγίας που οδηγεί από το απόλυτο μαρτύριο στη λύτρωση κάτι που έρχεται μέσα από το “ The Elf ’ s Fountain ” .
Το “ You Expect Me To Do the Right Thing ” ισοδυναμεί με μια ατέρμονη και συνάμα ιδεατή κατάσταση διαχωρισμού των συναισθημάτων όπως και στο “ Through the Keyhole ” .
Στο “ Try Another Time ” η άμορφη επανάληψη της δεύτερης κιθάρας (τουλάχιστον στην εισαγωγή) μας δίνει την εντύπωση πως όλα σε αυτό τον κόσμο είναι απλά για να ταιριάζουνε και να δένουν μεταξύ τους.
Μια χαρισματική σύνθεση που εμένα τουλάχιστον μου φέρνει στο μυαλό συνθέσεις του εμβληματικού Ennio Morricone είναι το “ The Hawk of The Night ” ενώ το “ Big Fake Smiles ” εγώ θα το χαρακτήριζα ως ένα psychedelic blues sound .
Στο ίδιο μοτίβο και με όμορφα φωνητικά καλύπτεται το “ In Your Sweet Red Garden ” . Τέλος το “ Think Way Back ” και το “ His Own Circus ” έρχονται να συμπληρώσουν το ένα το άλλο.
Σε γενικές γραμμές πάντως το νέο αυτό προσωπικό άλμπουμ του Παύλου Καραπιπέρη είναι ακόμα πιο «φιλοσοφημένο μουσικά» και ταυτόχρονα πιο «δύσκολο» για τα μη εκπαιδευμένα αυτιά.
Ευθύμης Παράς


H νέα δισκογραφική σόλο δημιουργία του bluesman, Παύλου Καραπιπέρη τραγουδιστή, φυσαρμονικίστα αλλά και ιδρυτικού μέλους των Small Blues Trap .
To άλμπουμ φέρει την "ασυνήθιστη" ονομασία "Somethin' Like Blues or Haunted Ballads", μόλις διάβασα τον τίτλο, λέω σίγουρα ο καλλιτέχνης θέλει να πει πολλά και με ιδιαίτερο τρόπο στον ακροατή του.Αν περιμένει κάποιος να ακούσει το γνωστό δωδεκάμετρο blues θα απογοητευτεί.Ενα μοναδικό άλμπουμ με ύφος και μουσικό στύλ αργό, διαφορετικό που ισορροπεί ανάμεσα στην φαντασία και την ονειρική πραγματικότητα .
Από το ξεκίνημα της ακρόασης του άλμπουμ διαπιστώνει κανείς ότι ο χρόνος λειτουργεί σε μια άλλη διάσταση μέσα από τα τραγούδια του Παύλου, μια λυρικά μελαγχολική εικόνα φανερώνεται στο μυαλό σου, μόλις ακούς την απίστευτη φυσαρμόνικα της ποίησης βουτηγμένη στα παλιά βαρέλια γεμάτα αλκοόλ του αμερικάνικου νότου.
Ένα άλμπουμ που παραπέμπει σε ταινία μυστηρίου και σε διαπερνάει από μια ιδιότροπη προσέγγιση του σκοτεινού.Το δημιουργικά νωχελικό πέρα από τα συνηθισμένα blues τραγούδι στο μεγαλείο του. Οι μικρής διάρκειας μπαλάντες που απρόσμενα σε προβληματίζουν με μουσική κινητικότητα παραπέμποντας σε μυστικιστική πλευρά, εκφράζοντας μια άλλη διάσταση που ναι μεν δεν είναι εύκολη στην σύλληψη του μέσου ακροατή, αλλά μαζί με την πάντα βραχνή φωνή του Παύλου προσελκύουν και αγγίζουν την διαφορετικότητα με μοναδικό τρόπο.
Πρωταγωνιστές σε αυτό το άλμπουμ, η steel κιθάρα και η χαρακτηριστική φωνή του Παύλου. Αβίαστα θα το έλεγα ότι αυτή η καλλιτεχνική δημιουργία ίσως κάποιους να κουράσει με την ιδιότυπη "μονοτονία' της, αλλά είναι ρεαλιστικά πρωτότυπη και μπορεί κάλλιστα να γίνει και ένα υπέροχο soundtrack . Αυτό ίσως, που θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσει ο δημιουργός θα ήταν η ενορχήστρωση σε κάποια τραγούδια.
Να αναφέρουμε ότι η παραγωγή και η εγγραφή του δίσκου έγινε σε home studio και με μεγάλη επιτυχία. Το εξώφυλλό είναι ζωγραφικός πίνακας του Σωτήρη Kουρούτη και πλήρως αντιπροσωπευτικός του περιεχομένου. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα τα μουσικά όργανα ,από την κιθάρα και τα κρουστά ως την φυσαρμόνικα και το μπάσο όπως και τα λόγια, είναι από τον Π.Καραπιπέρη.
Σάββας Συνοδινός

16 Ιουν 2012

Το SomethinLike Blues or Haunted Ballads είναι το δεύτερο προσωπικό album του Παύλου Καραπιπέρη –τραγουδιστή και αρμονικίστα του συγκροτήματος Small Blues Trap- μετά το “Fifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales” του 2009.
Λόγω του ότι δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα έκδοσής του σε cd ή βινύλιο από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το κατεβάσει δωρεάν σε μορφή mp3 από το επίσημο web site της μπάντας ή να το αγοράσει απ’ το cd baby στην τιμή των 3€.

5 Ιουν 2012

Rhythmic Horizons

 Συνέντευξη του Παύλου Καραπιπέρη στο Rhythmic Horizons



Συνέντευξη : Ευθύμης Παράς
Δεν ξέρω αν είναι παγίδα του μυαλού μου… αλλά σίγουρα έχει κάτι από τους ήχους που ξεκίνησα να ακούω από πολύ μικρός φέρνοντας μου πίσω γλυκές αναμνήσεις από τη δεκαετία το 80΄. Τότε που το κύριο μέσο επικοινωνίας ήταν πρωτίστως το ραδιόφωνο (τρανζίστορ το λέγανε οι παλιοί) και μια τηλεόραση ασπρόμαυρη με την ΥΕΝΕΔ να «ψάλλει» τον εθνικό μας ύμνο για να μας πει καληνύχτα κλείνοντας το πρόγραμμα της. Τώρα είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς συνδεθήκατε στον συλλογισμό μου. Κάπως έτσι, τουλάχιστον εγώ αντιλαμβάνομαι την μουσική των Small Blues Trap, σαν ένα ταξίδι στο παρελθόν της μακρινής και… «άγριας δύσης» με νότιους ήχους και μεταλλικά slide αρχίζοντας από τον Robert Johnson και καταλήγοντας στον Παύλο Καραπιπέρη και την παρέα του, τον Παναγιώτη Δάρα στην κιθάρα, τον Λευτέρη Μπέσιο στο μπάσο και τον Στάθη Ευαγγελίου στα drums που απαρτίζουν το blues συγκρότημα που θα γνωρίσουμε καλύτερα παρακάτω:

Καταρχάς γιατί…Small Blues Trap, ένα όνομα ιδιαίτερο και με κάποιο συμβολισμό προφανώς;
Παύλος : blues : η βάση μας και η έκφρασή μας, trap : η όμορφη παγίδα στην οποία σε «πιάνουν» τα blues και δεν μπορείς να ξεφύγεις ποτέ, small : νομίζω είναι πιο «γλυκό» απ’ το big για περιγραφή της παρέας μας… άσε που όταν βρήκαμε το όνομα της μπάντας ακούγαμε το albumSmall Change” του Tom Waits…λές να ‘παιξε ρόλο;
Ξεκινήσατε πότε από πού και «γιατί»;
Παύλος : Ξεκινήσαμε το καλοκαίρι του 2004 με βάση μας 2 χωριά της Φθιώτιδας (Μαλεσίνα, Μαρτίνο) . Γιατί?... γιατί γουστάραμε και  γουστάρουμε ο ένας τη φιλία του άλλου, γιατί μαζί εκφράζαμε και εκφράζουμε τις μουσικές μας ανησυχίες, γιατί απλά περνούσαμε και περνάμε καλά…
Υπάρχει κάποια δυσκολία στο να δείξετε ή να προωθήστε την δουλειά σας στην Αθήνα ή κάπου αλλού μιας και είστε θεωρητικά πάντα μιλώντας εκτός του «σκληρού πυρήνα» ενός μεγάλου αστικού κέντρου;
Παναγιώτης: Δυσκολίες σίγουρα υπάρχουν, αλλά εφόσον αγαπάμε αυτό που κάνουμε και μας αρέσει να παίζουμε live, προσπαθούμε να τις ξεπεράσουμε. Έτσι κι αλλιώς πάντα μας άρεσε η Αθήνα τη νύχτα…
Παύλος : Το να είσαι μακριά από κάποιο αστικό κέντρο έχει τα θετικά, όπως και τ’ αρνητικά του. Σίγουρα στην πρώτη κατηγορία ανήκει ο πιο ανθρώπινος ρυθμός της ζωής στην επαρχία. Απ’ την άλλη πλευρά, οι επαφές μας με τις μουσικές σκηνές γίνονται πιο δύσκολες λόγω της απόστασης. Το να «κλείσουμε» κάποια ζωντανή εμφάνιση προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα να καλυφθούν τα έξοδα μετακίνησής μας, και εκτός Αθηνών τα έξοδα διαμονής (γιατί στην Αθήνα πηγαίνουμε, παίζουμε και επιστρέφουμε την ίδια νύχτα). Θα θέλαμε να μας δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσουμε τη μουσική μας τόσο στη Βόρεια Ελλάδα όσο και στα νησιά, αλλά όπως καταλαβαίνετε είναι δύσκολο. Πάντως κάνουμε τον αγώνα μας…
Συνολικά πόσα άλμπουμ έχετε κυκλοφορήσει και ποιό νομίζετε ότι είναι αυτό που σας άνοιξε περισσότερο τον δρόμο για να σας «πιάσει το sonar» ξένων μεγάλων περιοδικών της blues με παγκόσμια εμβέλεια όπως τα BLUES REVUE, ELMORE, BLUESWAX, BLUES BYTES κτλ.;
Παύλος : Όταν πρωταρχίσαμε να παίζουμε μαζί, ηχογραφήσαμε ένα CD-R αποτελούμενο από τραγούδια που αντιπροσωπεύουν κοινά ακούσματά μας και επιρροές (διασκευές σε τραγούδια των John Campbell, Tom Waits, Willie Dixon, J.J.Cale, Albert King, Fleetwood Mac, Black Sabbath) και 3 τραγούδια δικά μας. Το CD-R αυτό μοιράστηκε μόνο σε κάποιους φίλους. Μετά ακολούθησαν τα albumsOur Trap”(2005), "Crossroad Ritual"(2006) και "Red Snakes & Cave Bats"(2010) τα οποία περιέχουν μόνο δικά μας κομμάτια (εκτός απ’ τη διασκευή μας στο “Buy A Dog” του Ηλία Ζάϊκου στο τελευταίο μας album). Επίσης συμμετείχαμε στη συλλογή "Magic Bus Sessions"(2008) διασκευάζοντας Willie Dixon, HowlinWolf και Little Walter.
Παναγιώτης : Το “Crossroad Ritual” ήταν το album που μας έδωσε την ευκαιρία να μας γνωρίσει ο κόσμος, αλλά το δρόμο για μεγαλύτερα ακροατήρια τον άνοιξε το τελευταίο μας album
Στο Crossroad Ritual έχετε ένα κομμάτι που λέγεται RememberinPeter. Είναι προφανές ότι αναφέρεστε στο υπέροχο κομμάτι Albatross από τον Peter Green. Πείτε μου κάτι για αυτό;
Παναγιώτης: Ο ήχος του Peter Green για μένα προσωπικά άλλαξε εντελώς τον τρόπο που σκεφτόμουν για το πώς έπρεπε ν’ ακούγεται η κιθάρα. O «παχύς» του τόνος, ο τόσο πλούσιος σε συναίσθημα, καθώς και η δυνατότητα του Green να είναι άλλοτε επικός (βλ. “Green Manalishi”) και άλλοτε λυρικός και ευαίσθητος (βλ. “Albatross”) με συγκλόνισαν και έγραψα το “RememberinPeter”.
To απόσταγμα των τριών μουσικών πολιτισμών του Ευρωπαϊκού, του Αφρικανικού και του Αμερικάνικου είναι το αποτέλεσμα της γέννησης της blues. Εσείς σε ποιόν από τους τρεις θα τοποθετούσατε τον ήχο σας, τις επιρροές σας, και γιατί;
Παναγιώτης : Πιστεύω ότι ο ήχος μας τοποθετείται περισσότερο στον Αμερικάνικο και στον Ευρωπαϊκό μουσικό πολιτισμό. Δηλαδή οι μουσικές μας επιρροές έχουν να κάνουν τόσο με τα αρχέγονα blues των Charley Patton, Son House, Robert Johnson όσο και με τα ηλεκτρικά blues του Muddy Waters και του John Lee Hooker, τα blues των λευκών της Αμερικής (Paul Butterfield, Mike Bloomfield, Johnny Winter κλπ.), καθώς και τo λεγόμενο British blues explosion του John Mayall, των Cream, των Fleetwood Mac κλπ.
Παύλος : Μακάρι να μπορούσαμε να δημιουργήσουμε κλίμα Αφρικάνικο με κρουστά στα τραγούδια μας και να βγάλουμε αυτόν τον ακατέργαστο ήχο…
Τελευταία δισκογραφική δουλειά σας ήταν το 2010 το Red Snakes & Cave Bats. Μετά από αυτό έχετε κάποιο άλλο στα σκαριά;
Παναγιώτης : Είμαστε ήδη εν μέσω ηχογραφήσεων του νέου μας album, το οποίο θα περιέχει αρκετά καινούρια στοιχεία σε σχέση με τα προηγούμενα και μια συνεργασία έκπληξη!
Στις συναυλίες σας ο κόσμος ανταποκρίνεται; Ή νομίζετε ότι η blues δεν έχει καταφέρει να ξετυλίξει την «μαγεία» της στο Ελληνικό κοινό;
Παναγιώτης: Τα blues τα καταφέρνουν πολύ καλά σε κάθε λογής κοινό , είτε αυτό είναι Ελληνικό είτε όχι. Παύλος: Υπάρχουν ακροατές στην Ελλάδα που είναι αφοσιωμένοι στα blues, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που «δεν το πολυψάχνουν το πράγμα». Πάντως έχω την αίσθηση ότι ο Έλληνας μπορεί να συγκινηθεί και να διασκεδάσει και μ’ αυτό το είδος λαϊκής μουσικής.
Αν κάποιος άκουγε τους Small Blues Trap χωρίς να ξέρει ποιους ακούει, με ποιό μεγάλο blues συγκρότημα ή καλλιτέχνη θα θέλατε να σας… «μπερδεύουν»;
Παναγιώτης: Με την Magic Band του Captain Beefheart!
Παύλος: Κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό σε μια μπάντα είναι να καταφέρει ν’ αποκτήσει το δικό της προσωπικό ήχο, τη σφραγίδα της. Αλλά μιάς και μου δίνεται η ευκαιρία ν’ απαντήσω σε κάτι τέτοιο θα ‘λεγα με την Paul Butterfield Blues Band.
Έχετε εμφανιστεί σε πολλά Live, φεστιβάλ κ.τ.λ. ποιο από όλα αυτά θα σας μείνει αξέχαστο για κάτι απρόοπτο που μπορεί να έχει συμβεί;
Παναγιώτης : Αξέχαστο θα μας μείνει σίγουρα το πρώτο μας live, ως support στους Blues Wire στη Θεσσαλονίκη.
Παύλος : Συμφωνώ με τον Παναγιώτη, ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσεις το πρώτο σου live. Είχαμε ταυτόχρονα τεράστιο άγχος, αλλά μας διακατείχε κι ένα αίσθημα ευτυχίας!  
Υπάρχει κάποιο συγκρότημα από την Ελλάδα που θεωρείτε ότι άνοιξε τον δρόμο της blues είτε για εσάς είτε και για άλλα νεότερα σχήματα;
Παναγιώτης : Οι Blues Gang.
Για κάποιους η blues μουσική είναι καθαρά μια Αμερικάνικη υπόθεση, τι τους απαντάτε;
Παναγιώτης: Small Blues Trap.
Παύλος : Είναι κοινώς αποδεκτό ότι τα blues πλέον είναι μια παγκόσμια γλώσσα που αντανακλά την ανθρώπινη ζωή. Οι συγκινήσεις και οι ανησυχίες της καθημερινής ζωής παρουσιάζονται μέσα στα blues από όλους τους ανθρώπους σ’ όλον τον κόσμο. Ακόμη και η πίκρα των blues εμπεριέχει μια αίσθηση ελπίδας και είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα αυτά που δεν έχουν σύνορα. Εκτός από μουσικό ιδίωμα, το blues είναι και συναίσθημα το οποίο εκφράζεται απ’ τον κάθε άνθρωπο με διαφορετικό τρόπο. Αυτοί που πιστεύουν ότι είναι καθαρά Αμερικάνικη υπόθεση είναι «κολλημένοι».
Κατά πόσον οι νέες τεχνολογίες και ιδιαίτερα το διαδίκτυο facebook, tweeter, myspace, διάφορα μουσικά sites, blogs κ.τ.λ. βοηθούν στην διάδοση της μουσικής σας σε νέο κοινό (όχι ηλικιακά προφανώς);
Παύλος : Η προβολή της μουσικής και η επαφή με τους ακροατές αναμφισβήτητα έχει γίνει πιο εύκολη με τη χρήση του διαδικτύου. Πάντως πρέπει να χειριστείς σωστά κάποιες καταστάσεις για να αποφύγεις κακοτοπιές. Το κοινό απ’ την πλευρά του δέχεται τέτοιο «βομβαρδισμό» πληροφοριών, που θα πρέπει να ψαχτεί αρκετά για το τι θα δεχθεί και τι θα απορρίψει.
Ποιά είναι η άποψή σας για τις δισκογραφικές εταιρείες και αν νομίζετε ότι τελικά με τη μορφή που έχουν σήμερα βοηθούν τη blues μουσική ή όχι στη χώρα μας;
Παναγιώτης: Κανένας πια δεν έχει ανάγκη τις δισκογραφικές εταιρείες. Αξιόλογες δουλειές που κυκλοφορούν χέρι με χέρι από δημιουργικούς μουσικούς το ‘χουν αποδείξει αυτό.
Παύλος : Εμείς μέχρι τώρα βγάζουμε «χειροποίητες» δουλειές. Δηλαδή ηχογραφούμε μόνοι μας τα τραγούδια μας, μιξάρουμε, κάνουμε mastering και αναλαμβάνουμε το κόστος της κοπής των CDs, καθώς επίσης και τη διανομή τους (κυρίως μέσω διαδικτύου). Αν βρεθεί κάποια δισκογραφική εταιρεία που ενδιαφερθεί για την έκδοση της μουσικής μας και ασχοληθούν μ’ αυτό άνθρωποι με μεράκι και γνώσεις, δεν θα πούμε όχι. Πάντως αυτό μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί.
Και τέλος η blues μουσική ενέπνευσε τους ανθρώπους στο να δημιουργήσουν τέχνη από τον πόνο είτε για μια αγάπη είτε για την καταπολέμηση της δουλείας. Από τη μουσική σας ποιο τραγούδι θα μας «αφιερώνατε» σε όλους τους Έλληνες για την σημερινή κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας και γιατί;
Παύλος : “Goodbye My Good Luck”(απ’ το προσωπικό μου albumFifteen Raindrops In An Ocean Of Blues Tales”)… έχουμε αποχαιρετίσει την καλή μας τύχη εδώ και καιρό… 
Παναγιώτης: “This Train Is Full Of Madness”(απ’ το “Red Snakes & Cave Bats)… είναι ένα τρένο που μπορεί να χωρέσει τους πάντες…